در حاشيه دو خبر

کاظم نيکخواه

سفيران حماقت

پرنس چارلز وليعهد انگلستان اين هفته به ايران سفر کرد و پس از ديدارى با خاتمى به بم سفر کرد تا جنبه انسانى و غير سياسى ديدارش را تاکيد کرده باشد. هيچکس هدف اين سفر را انسانى توصيف نکرد. بلکه همه جا صحبت از اين بود که وليعهد انگليس بعنوان سفير صلح اروپا با جمهورى اسلامى و براى نجات اين حکومت از بحرانى که گرفتار آنست به ايران سفر کرده است. همزمان با سفر چارلز دو وزير زن دولت سوئد، وزير مهاجرت و وزير انتگراسيون، نيز اعلام کردند که قرار است به زودى در ارتباط با مساله پناهندگان افغانى و جذب شمارى از اين پناهندگان به سوئد روسرى بسر کنند و راهى ايران شوند. يعنى سفر آنها نيز غير سياسى اعلام شد. سوال اينست که چرا همه ابا دارند از اينکه هدف سفر خود را آنطور که واقعا هست يعنى ديپلماتيک و سياسى اعلام کنند؟ واقعيت اينست که در شرايطى که جمهورى اسلامى در باتلاق بحران داخليش گير افتاده و در حلقه انزجار و نفرت بى سابقه مردم دست و پا ميزند دولتهاى اروپايى جرات حمايت مستقيم از اين رژيم را بخود نميدهند. اما آشکارا راه افتاده اند تا اعلام کنند که جمهورى اسلامى عليرغم کنار زدن دو خرداديها و عليرغم انزجار غير قابل انکار مردم ايران از اين رژيم، از "جامعه بين المللى" بيرون گذاشته نخواهد شد. اين مراودات بويژه در شرايطى که سياست آمريکا در عراق به شکستى آشکار رسيده است، ديگر شکل دهن کجى با حکومت بوش را نيز از دست داده است، بلکه بر عکس دعاى خير کاخ سفيد را براى سرگرفتن معامله با جمهورى اسلامى نيز با خود دارد. به عبارت ديگر جمهورى اسلامى براى نجات از دست مردم در ايران به کمک غرب اميد بسته است و غرب علاوه بر مصالح سياسى و اقتصادى متعدد، در بحران سياسى عراق نيز به کمک و همکارى حکومت اسلامى ايران چشم دوخته است. اين که اين مراودات درست زمانى فعال تر شده است که دارند بخشى از دوم خرداد را در آستانه مجلس اسلامى سر ميبرند، اهميتى براى سياستگزاران اروپايى ندارد. آنها از عقب نشينى موضعى حکومت در مورد بازرسى ايستگاههاى اتمى و چراغ سبزهاى حکومت اسلامى در مورد القاعده و عراق اطمينان يافته اند که جمهورى اسلامى قرار نيست بده بستان با غرب را تعطيل کند يا کاهش دهد، و همين برايشان کافيست. آينده اما نشان خواهد داد که هر دو طرف اين معامله بازنده اند. مردم براى اين بازى ها تره هم خرد نميکنند. با اين بازيهاى مسخره نميشود ميليونها مردمى را که در ايران عزم کرده اند زندگى و حرمت انسانى خودرا با به زير کشيدن حکومت توحش اسلامى سرمايه داران نجات دهند، منحرف کرد.

قانون منع حجاب در مدارس فرانسه

پارلمان فرانسه روز دهم فوريه با اکثريتى قاطع (٤٩٤ موافق در مقابل ٣٦ مخالف) به قانون منع سمبلهاى مذهبى در مدارس راى مثبت داد. اين قانون بايد براى تصويب نهايى به تاييد سناى فرانسه برسد و در صورت تصويب در آنجا از ماه سپتامبر يعنى سال تحصيل جديد به اجرا گذاشته خواهد شد. با توجه به اينکه رد اين قانون در مجلس سنا با توجه به استقبال عمومى از آن بعيد بنظر ميرسد، ميتوان گفت که از ماه سپتامبر هيچکس اجازه ندارد در مدارس فرانسه حجاب اسلامى، کلاه يهودى يا صليب مسيحى حمل کند. با تصويب اين قانون کودکان از يک جنبه از دست درازى مذهب به حقوق خويش آزاد ميشوند. اين جمله زيباى منصور حکمت يک واقعيت کوبنده و انکار ناپذير را بيان ميکند که "کودک مذهب ندارد" و اگر دختران خردسال در کشورهاى اسلام زده و در محيطهاى اسلامى چادر بسر ميکنند و از بخش مهمى از دنياى کودکانه خود محروم ميشوند، آشکار است که اين انتخاب خود آنها نيست بلکه اجبار بيرحمانه و ضد انسانى اى است که خود را به قبول آن ناچار مى بينند. تصويب اين قانون بى شک تاثيرات عميق خود را در سطح جهان باقى خواهد گذاشت و زمينه را براى پيشروى و پيروزيهاى هرچه بيشتر نيروهاى ترقى خواه و کمونيست و سکولار که خواهان سد کردن دست درازى مذهب بويژه قوانين و سنتهاى اسلامى به زندگى اجتماعى افراد و بويژه کودکان هستند، هموارتر ميکند. اينکه دولت و احزاب دست راستى و نمايندگان مجلس فرانسه دفاع از اين قانون را با چاشنى قوى ناسيوناليسم فرانسوى آلوده کردند تا بتوانند اسلامى ها و کاتوليکها و ساير متعصبين مذهبى را به انزوا برانند و در عين حال راديکاليسم و چپ جامعه را به حساب نياورند، هيچ چيز از تاثير عميق سياسى اين قانون در سطح جهان کم نميکند. جهان تشنه رهايى از تعدى مذهب و خرافات و جريانات سياسى و مرتجع مذهبى است. قانون منع حجاب کودکان در فرانسه گرچه از جانب دولت فرانسه طرح شد اما در واقع انعکاسى از اين گرايش عميق ضد مذهبى است که نه فقط در ميان مردم فرانسه بلکه در سطح جهانى در دهه اخير بشدت رشد کرده است. همين گرايش راديکال بى ترديد سد مقاومت جريانات محافظه کار و راست و ارتجاعى را در تک تک کشورهاى ديگر نيز يکى بعد از ديگرى خواهد شکست. در ميان تمام جريانات مذهبى بى ترديد اسلام سياسى که بيشترين دست درازى را به حقوق کودکان و حقوق انسانى مردم صورت داده است، بازنده فورى و اصلى اين پيشروى خواهد بود.