تمرين انقلاب

اصغر کريمى

اعتراضات گسترده مردم در شهرهاى خاتون آباد، مريوان، ايذه، فيروزآباد، بم، دماوند، بانه، کامياران و باز هم مريوان از مشابهت هاى زيادى برخوردارند. تظاهرات با شعار عليه جمهورى اسلامى و سران حکومت و سپس حمله به مراکز رژيم. و در هفته هاى اخير اين اعتراضات تعرضى تر شده است، به نيروهاى سرکوب هم حمله ميکنند و بعضا آنها را به عقب نشينى واميدارند. هربهانه اى براى بيرون ريختن و تظاهرات کافى است. از اينکه راى نداده را به حساب مردم گذاشتند تا انتقال بيمارستان شهر، از شام غريبان تا رسيدگى نکردن به نيازهاى مردم همه تبديل به نوعى قيام ميشود. هزاران و دهها هزار نفر زن و مرد و پير و جوان به خيابان ميايند، شعار ميدهند، مراکز وابسته به حکومت را در هم ميکوبند و خشم و نفرتشان را به سرکوبگران و سران رژيم نشان ميدهند. به موازات اين اعتراضات شهرى، اعتصاب همه جا را گرفته است. روزانه دهها کارخانه بزرگ و کوچک اعتصاب و تجمع ميکنند. معلمان هر چند هفته و چند ماه يکبار دست به اعتصاب ميزنند و اينبار يک اعتصاب طولانى و همه گير سازمان دادند که با حمايت فعال و وسيع دانش آموزان همراهى شد. دانشجويان دمى از اعتصاب و اعتراض نميايستند. اعتراض همگانى شده است. از دانشگاه به اعماق جامعه امتداد پيدا کرده است. کارد به استخوان همه رسيده است. مردم، بحران عميق و چندپارگى رژيم را بويژه از مقطع انتخابات کذائى به بعد ديده اند و زمينه را براى تعرض آماده مييابند. از فرصت استفاده ميکنند و اعتراض ميکنند. اعتراضات نه رنگ و بوى مذهبى دارد، نه ملى و قومى. آزادى و عدالت ميخواهند، برابرى ميخواهند، امکانات رفاهى و کار و دستمزد بيشتر ميخواهند، مسکن ميخواهند، ميخواهند شاد باشند، آزادى کبرا و افسانه را ميخواهند، دختر و پسر ميخواهند بجاى عزادارى و روضه خوانى رقص و پايکوبى کنند، آپارتايد جنسى نميخواهند، زنان برابرى ميخواهند و معلمان به تبعيض اعتراض ميکنند، پرستاران حقوق بيشتر ميخواهند و دانشجويان امکانات رفاهى بهتر و آزادى عمل بيشتر طلب ميکنند.

اين خواستها قومى و ملى نيست، انسانى است. مذهبى نيست، ضديت با آن است. "زنانه مردانه" نيست، دشمنى آشکار با جداسازى و آپارتايد است. خواستهاى مردم فشرده رفاه، آزادى و برابرى است و به همين دليل فراگير است. و تاکتيک ها و اشکال اعتراض، آن نيست که بخشى از اپوزيسيون ترسان از قدرت مردم تجويز ميکرد. رفراندم را مردم مدتها است دفن کرده اند و نسخه نافرمانى مدنى هيچ جا جائى باز نکرد. اعتراض مردم کلاسيک است. اعتصاب و تمرين قيام و انقلاب است. فرسنگها از آنچه در کنفرانس برلين هم اتفاق افتاد جلوتر رفته است. مجسمه اى که مردم شجاع و آزاديخواه مريوان، بعنوان سمبل و مظهر رژيم پائين کشيدند، اعلام اين حکم جامعه ايران بود که انقلاب در سراسر کشور در راه است. فردا اين صحنه همه جا تکرار ميشود. و شعار آزادى برابرى جوهر انقلابى است که در دستور جامعه قرار گرفته است. جامعه نه سبز! است نه سفيد!، سرخ است و هرهفته و هرروز سرخ تر ميشود با شعار آزادى و برابرى که در اعماق آن ميدرخشد و حزبى که تضمين ميکند اينبار انقلاب توسط احزاب طبقه حاکم به بيراهه نرود و مصادره نشود.