iran-political

اينترنت و جمهورى اسلامى

محسن ابراهيمى

ميدانيم که جمهورى اسلامى را اشباح متنوعى محاصره کرده اند. دو پديده اى که جمهورى اسلامى از همان اول سرکار آمدنش از آنها مثل جن از بسم الله ميترسيده و هر روز بيشتر از گذشته ميترسد جوانان و زنان بوده اند.

زنان براى حکام اسلامى آنچنان شبح خوفناکى هستند که سالهاست ميتوان از موقعيت زنان فهميد که تناسب قوا ميان حکومت اسلامى و مردم در چه وضعى است. وقتى جمهورى اسلامى ميخواهد مردم را بترساند زن آزاريش را افزايش ميدهد؛ اوباشش را به خيابان ميفرستد تا مواظب حرکات زنان باشند. از نقطه مقابل، وقتى رنگ مانتوها روشنتر ميشود، وقتى روسرى ها عقبتر ميروند، وقتى موهاى بيشترى ديده ميشوند، ميتوان فهميد که توان سرکوب سپاه و پليس اسلامى پايين آمده است؛ معلوم ميشود که ترس مردم بيشتر ريخته است؛ معلوم ميشود که اوضاع بيشتر به نفع مردمى است که ميخواهند از شر حکومت اسلامى رها شوند.

مدتهاست شبح تازه اى بر اين دو شبح زنان و جوانان اضافه شده است. اين شبح اينترنت است.

هفته گذشته پليس تهران اطلاعيه اى صادر کرد و در آن زنان و جوانان را ارشاد کرد که از اين پديده مضر و خطرناک و شيطانى دورى کنند!

اطلاعيه پليس، به زنان و جوانان هشدار داد که اينترنت قايقى است در يک اقيانوس که ميتواند انسان را به سواحل زيبا ببرد اما در اين اقيانوس کوسه هاى خطرناکى وجود دارند! هشدار داد که اينترنت اعتياد مياورد. هشدار داد که مبادا جوانان به جاى دوستان واقعى در جامعه، خودشان را با دوستان مجازى در اينترنت مشغول کنند!

اما چه کسى نميداند که اتفاقا زنان و جوانان از دست کوسه هاى اسلامى که در مدرسه و دانشگاه و کوچه و خيابان و حتى اتاق خوابشان پرسه ميزنند، اينچنين با شور و شوق به سواحل زيباى اينترنت هجوم آورده اند! زنان و جوانان وارد دنياى اينترنت ميشوند تا لحظاتى از باتلاق پر از کوسه هاى اسلامى که هر روز شادى و عشق و اميدشان را لت و پار ميکنند دور شوند. زنان و جوانان، در اقيانوس اينترنت راهى براى رها شدن از گنداب غم انگيزى که جمهورى اسلامى برايشان تدارک ديده جستجو ميکنند!

جمهورى اسلامى دنياى ممنوعيات است. اينترنت دنياى دسترسى به اين ممنوعيات. در جمهورى اسلامى دانش سرکوب ميشود، عشق ممنوع است، رابطه آزاد جنسى حرام است، رقص کفر است. اينترنت دروازه اى است براى ورود به جهان اين ممنوعيات. ميتوان گفت جهان بسته جمهورى اسلامى با جهان باز اينترنت در حال دوئل دائمى هستند و البته از پيش معلوم است برنده اين دوئل کدام طرف است.

پليس جمهورى اسلامى همچنين دل نگران اعتياد جوانان به اينترنت شده است. اين ديگر شرم آور است که پليس اسلامى از اعتياد جوانان حرف ميزند در حاليکه نسل عظيمى از همين جوانان زير فشار دنياى ماتم زده اسلامى، زير فشار بيکارى، زير فشار محروميت از ابتدايى ترين نيازهاشان به انواع مواد مخدر پناه برده اند؛ در حاليکه در جمهورى اسلامى رکورد اعتياد در ميان کم سن و سال ترين بخش جمعيت، رکورد جهانى را شکسته است.

جالب است که حکام اسلامى که جوانان را از اينترنت برحذر ميکنند خودشان حوزه علميه قم و مشهد را به پيشرفته ترين کامپيوترها و شبکه هاى اينترنت مجهز کرده اند. آيت الله ها وب لاگهاى شخصى راه انداخته اند. امروز ديگر مثلا براى قرائت و آموزش قرآن، مثل طلبه هاى ٣٠ سال پيش چهار زانو و ريش تا ريش در مقابل قرآن نمى نشينند و سرشان را مثل پيستون ماشين جلو و عقب نميبرند. دهها سايت آموزش و تفسير قرآن راه انداخته اند. دل و روده احکام و احاديث و آيات قرآن و چرنديات خمينى را در اقيانوس اينترنت ريخته اند تا بتوانند اين منبع جهل و عقب ماندگى را بيشتر و وسيعتر در اختيار بشريت قرار دهند!

با اين حساب، ترسشان از چيست؟ ترسشان از اين است که ميدانند زنان و جوانانى که عاشورا را به حسين پارتى، شام غريبان را به ديسکو، چهارشنبه سورى را به روز رقص در خيابان تبديل ميکنند معلوم است که وقتى وارد اقيانوس اينترنت ميشوند مستقيما از سواحل زيباى دانش و رقص و موزيک و سکس و نقد دين و افکار آزاديخواهانه و پيشرو و سکولار سر در مياورند و نه سواحل زشت و تيره و بدبو و غم انگيز تفسير قرآن و توضيح المسائل و آخوند و تعزيه. در يک کلمه جوانانى که از دست کوسه هاى اسلامى در خيابان و مدرسه و دانشگاه در رفته اند در اينترنت سراغ سواحل پر از همين کوسه ها نميروند.

و در آخر، اين سئوال در مقابل ماست که چرا پليس جمهورى اسلامى که مسئول است شادى و عشق و اميد جوانان را سرکوب کند، پليسى که همين مدتى پيش به دستور حکام اسلامى راه افتاد و ٤٠٠ کافه اينترنت را بست، امروز بيانيه شاعرانه براى ارشاد زنان و جوانان صادر ميکند؟

آيا جواب اين سئوال را نميتوان در اين جمله خلاصه کرد؟ اينکه حکومت اسلامى از خفه کردن جوانان دختر و پسر، اين هفتاد در صد جمعيت ايران عاجز شده است و با استيصال در پايشان به التماس افتاده است؟

آيا اين شاهد و دليل ديگرى نيست که جمهورى اسلامى هيچ جايى در ايران ندارد؟