مبارزه علیه مذهب و اسلام سیاسی، کمونیست دخالتگر می خواهد احتیاجی به داور ندارد!
در حاشیه مواضع علی جوادی در مورد کمپین اکس مسلم!

عبدل گلپریان

به هر اندازه کمپین اکس مسلم پرده از ماهیت ضد بشری مذهب برمی دارد و نیروی اجتماعی را در مقابل بربریت اسلام سیاسی سازمان می دهد، سروصدای تعرض به آن هم شنیده می شود. به هر اندازه مردم عاصی از اسلام و باندهای اسلامی، نقطه امید خود را حرکت این کمپین حس می کنند، تهاجم به آن اینجا و آنجا و در میان نگرشهای فرقه ای هم خود نمایی می کند. وظیفه این تعرض و این تهاجمات را کسانی بعهده گرفته اند که داعیه ضد مذهبی دارند. یکی از مخالفین این کمپین علی جوادی است که از موضع داور و با برخوردی دوگانه به این مسئله می پردازد.

علی جوادی در نوشته ای تحت عنوان "دو انحراف در برخورد به کمپین اکس مسلم" با شدت هرچه تمامتر فعالین و رهبران این کمپین را بنا به آنچه ایشان آنرا "مطرح شدن در میدیای غرب و اجتماعی شدن" نام نهاده اند، مورد نقد قرار داده و از طرف دیگر با پذیرش برخی انتقادات از جانب منتقدین تاکنونی اکس مسلم، خود را در مقام قاضی در چگونگی مبارزه علیه مذهب قرار داده است. این سبک و روش در مبارزه سیاسی دیگر خاصیتش بسر آمده و تاریخ مصرف آن از اعتبار خارج شده است.

مواضع و نقطه نظرات علی جوادی هم، همچون منتقدین تاکنونی از حزب "حکمتیست" کاملا ایدئولوژیک و فرقه گرایانه است. نقد این دوستان اساسا سازمانی، محدود و تنگ نظرانه است. در هیچکدام از نوشته های تاکنونی نقادان کمپین اکس مسلم، کوچکترین موضعی از زاویه یک ضرورت اجتماعی برای یک تعرض همه جانبه و بین المللی از طرف کمونیستها به مذهب علی العموم و اسلام سیاسی بطور اخص در میان نیست.اساس بی خاصیتی این نقدها در همین است. بشریت دنیای امروز در جوامع اسلام زده بطور خاص و در عرصه جهانی بطورعام، از هیولای مذاهب چند گانه به نیستی کشیده شده اند. جامعه جهانی در آتش این توحش و ارتجاع مذهبی و کانگسرهای اسلامی دارد می سوزد آنگاه "کمونیستهای" قرن 21 دارند تئوریهای دروس دانشگاهی را در قالب ذهنیات فرقه ای و بشدت محدود خویش به ترمزی در مقابل این کمپین که رنساسی در دنیای امروزاست تبدیل کرده اند. کسی که ناتوان از دیدن بربریت اسلام سیاسی علیه انسان و انسانیت است، کسی که ناتوان از دیدن میلیونها آتئیستی است که با حرکت این کمپین امیدی به این روشنگری در تاریخ معاصر را دارند، بطور یقین باید در لاک سازمان و فرقه خویش به این کمپین بنگرد. و آنرا "مطرح شدن در میدیا و اجتماعی شدن" نام گزاری کند. بگذارید این داستان مطرح شدن در میدیا و اجتماعی شدن را خیلی کوتاه پاسخ دهم. تا جاییکه به حزب کمونیست کارگری ایران بر می گردد، باید گفت که این حزب بیشتر از هر جریان و هر گرایش چپ و کمونیستی در ابعاد بین المللی و در عرصه اعتراضات اجتماعی در جامعه ایران فعلا مطرح هست و این مطرح شدن را باید در ابعاد وسیعتری و در عرصه مبارزه طبقاتی بیش از این ها گسترش دهد. جریان و گرایشی که قصد و همت می کند تا قدرت سیاسی را کسب کند، باید در زمین مادی و واقعی و در جرگه مبارزه طبقاتی به نیرویی مطرح و قابل اعتماد و باور تبدیل شود. فروتنی بدرد خیزش برای کسب قدرت سیاسی و دخیل در میدان سیاست نمی خورد. سنت اپوزیسیون بودن و گروه فشار، در طول تاریخ موجودیتش همیشه"عار داشته است" که به نیرویی مطرح در سطح اجتماعی تبدیل شود. تا آنجا که به سازمان اکس مسلم و کمپین آن بر می گردد، این سازمان تلاش می کند ظرف مبارزه هزاران و میلیونها انسانی باشد که از مذهب و اسلام و اسلام سیاسی متنفر و بیزارند. کمپین سازمان اکس مسلم می خواهد نماینده و سخنگوی فراریان از توحش و جنایات مذهب باشد. اگر این سازمان بتواند این وظیفه انسانی را پیش ببرد، تحول عظیمی را در سرنوشت امروز و آینده جامعه عاصی از مذهب در سراسر جهان ایجاد خواهد کرد. و خواهی نخواهی به جریان و کمپینی مطرح در ورای مرزها تبدیل خواهد شد. در طول تاریخ مبارزه طبقاتی و مبارزه با مذهب، این کار امر کمونیستهای پیگیر و جدی بوده است. کجای این تلاش بی نظیر ایراد دارد؟ ایرادش این است که مبادا مطرح شود؟ اگر مخالفین اکس مسلم چوب لای چرخ آن نگذارند، قاعدتا بعنوان جبهه ای قدرتمند علیه مذهب و اسلام سیاسی در جامعه بیشتر از اینها مطرح هم خواهد بود کما اینکه تا کنون این ظرفیت را در پرتو پیشبرد اهدافی که برای خود قرار داده است، فعلا مطرح هست. به طبع یک جذابیت اجتماعی در فعالیتی بغایت انسانی، قطعا رسانه ها و میدیا هم ناچار از برسمیت شناختن این حرکت خواهند شد و به طبع پاسخ دادن به نیاز جامعه بشری، می تواند در دنیای سیاست و بخشی از فعالیت جبهه سوم، نقطه امید این جبهه به رهبری کمونیستها باشد و به این اعتبار چنین کمپین و چنین حرکتی می تواند وسیعا اجتماعی شود. اما جمله پردازی علی جوادی در بیان این عبارت که اینها می خواهند مطرح و اجتماعی شوند، وارونه است. از نظر ایشان صورت مسئله اینگونه دست چین شده است که چون فعالین این کمپین مطرح نیستند، این سازمان را ایجاد کرده اند تا بلکه مطرح شوند یا اینکه کمونیستهای کارگری خود را اکس مسلم نام نهاده اند تا بلکه مطرح و اجتماعی شوند. سقوط سیاسی علی جوادی را تا این حد از نزول دادن مسئله ای با این اهمیت پیش بینی نمی کردم. بناچار باید باور کرد که روزی از روزها چنین انسانهایی سطح یک مسئله اجتماعی و گرهی زندگی بشر را تا به این حد مورد تمسخر قرار دهند. و فعالین پیگیر در مبارزه علیه هرگونه شائبه مذهبی را با جملات و عبارات تعنه آمیز سنت شرقی، مورد حمله قرار دهند و به این دل خوش کنند که دارند نقد می کنند.این چه شیوه تحلیل و نقد و برسی کردن است؟ علی جوادی و دیگر منتقدان اکس مسلم تمام تلاش و تقلایشان این است تا به خواننده نوشته هایشان بقبولانند که بله تعدای کمونیست در حزب کمونیست کارگری حواسشان نیست و تازه دارند خود را از اسلام برگشته معرفی می کنند. این فرمولبندی، توجیه عوامانه این دوستان در ناتوانی و عدم درک آنان از دخیل ساختن خویش در این عرصه از مبارزه علیه مافیای مذهب و سازمانهای اسلامی است. علی جوادی و بقیه کسانی که به کمپین اکس مسلم تاخته اند، به گونه ای حیثیتی و ناموسی "من شرم دارم خود را اکس مسلم بنامم" در اینکه گویا کمونیست بودن این آدمها خدشه دار گشته است، و ایشان "عار دارد خود را اکس مسلم بنامد"، دقیقا با سبک و روشی بغایت اخلاقی و حیثیتی، ما را به باد استهزا گرفته اند. روی دیگر این سکه "عار داشتن" بی وظیفه گی در قبال اوضاع و شرایطی است که تنها و تنها رسالت این تغییر و دگرگونی، کار انسانهایی است که خود را کمونیست می دانند. کسانی که تا کنون در سطح اجتماعی از این کمپین دفاع کرده اند و جان تازه ای برای فریاد کشیدن بر علیه اسلام سیاسی در وجودشان دمیده است، نظیر علی جوادی و دیگر منتقدین اکس مسلم فکر نمی کنند. نه تنها کمونیست بودن فعالین و رهبران این کمپین از نظرشان کمرنگ نشده است بلکه چنین کسانی را بعنوان کمونیستهای پیگیر و جدی در مبارزه علیه مذهب برسمیت می شناسند. اتفاقا آستین بالا زدن برای این چنین کار زاری و در دنیای توحش و بربریتی که دارودسته های اسلامی برای انسان و انسانیت مهیا کرده اند، حقانیت کمونیستها را نزد جامعه منزجر از مذهب و نمایندگی کردن صدای بشریت، قابل اعتبار می کند. علی جوادی در یک سخنرانی اینترنتی می گوید که چون فعالین اکس مسلم خود را از مذهب رویگردان معرفی کرده اند، بنابراین کسانی که این کار را نکرده اند به این معناست که گویا هنوز طرفدار مذهب هستند. پرتاب کردن غیر مسئولانه این تزها فقط برای خاک پاشیدن در چشم دیگران است. راستش هرچه فکر کردم که این مقوله را چگونه آدمی می تواند در وسط یک بحث جدی پرتاب کند، عقلم به جایی خطور نکرد. این قدر نازل فکر کردن و نگریستن به یک معضل اجتماعی از طرف ایشان و وارونه جلوه دادن مسائل، پاسخ دادن را اندکی مشکل می کند. اگر بهانه گیری های این دوستان و منتقدین نبود، اگر خرده حسابهای حقیر و کهنه نبود، اگر شدت و غلظت مواضع ضد امپریالیستی نبود و اگر تاخت و تاز دو قطب هار و تروریستی در میان آنان فهمیده میشد و و از این کمپین دفاع می کردند، دمار از روزگار اسلام و اسلام سیاسی را درآورده بودیم. تا این مرحله نیز علی رغم ایجاد این صف حائل فلسفی ونظری بی مایه مخالفین این کمپین، تا حدود زیادی این کمپین با موفقیت و اقبال روبرو گشته است. اما متاسفانه این عینک دودی بشدت محدود و تنگ فرقه ای نمی تواند شرایط و اوضاع دنیایی را که میدان تاخت و تاز این جانوران گشته است و دارد انسان و انسانیت را به کام خود می برد، ببیند. ما باید کاری را که ضرورت و نیاز جامعه بشری است به سرانجام برسانیم. ما باید بعنوان کمونیستهایی که امر خود را تغییر و تغییر و باز هم تغییر این اوضاع جهنمی است به سر انجام برسانیم. تاریخ در آینده هیچ عذر و بهانه ای را از کمونیستهای ضد مذهب، اسلام واسلام سیاسی ، نخواهد پذیرفت. رسالتی اجتماعی و تاریخی درقبال انسان و انسانیت که تنها وظیفه کمونیستهاست بسیار ارزشمند و باشکوهتر ازآن است که به توجیهات اخلاقی و عقب مانده "عار دارم" مخلوط شود. برای من پاسخ دادن بسیار آسانتر بود که اگر منتقدین تا کنونی از زاویه اجتماعی این حرکت، ضرورت و یا عدم ضرورت آن، به نقد و بررسی می پرداختند. دقیقا نقطه قوتی که این کمپین دارد این است که دارد به یک تشنگی اجتماعی و انسانی پاسخ می دهد. اما برای چپ آشفته شرقی ، با حملات اخلاقی و حاشه ای روبرو است. در خاتمه این را اضافه کنم که این کمپین حرکت موفق خود را دارد پیش می برد. این گردوخاک کردنهای بی ربط هم دیری نخواهد گذشت که بی ربط تر از آن خواهد شد که اکنون وجود دارد. اما منتقدین این کمپین با کمپینی که علیه اکس مسلم راه انداختند، بجز بی اعتباری، وحاشیه ای شدن بیشتر، چیز دیگری را برای خود به ثبت نخواهند رساند.
 
8 ژوئن 2007