در دفاع از قطعنامه دفتر سیاسی در مورد شکست سیاسی دولت احمدی نژاد و بحران جمهوری اسلامی مصوبه ٢٨ مارس٢٠٠٧ و پاسخ به علی جوادی

 

 سعید صالحی نیا


 امروز ١٤ آپریل نیز ، سخنرانی على جوادى بر علیه حزب ( یا به قول ایشان خط غالب حزب ) را گوش کردم ، فکر می کنم بد نباشد چند خطی برای خوانندگان بنویسم.

علی جوادی امروز آمده بود نقدی بر قطعنامه دفتر سیاسی حزب بدهد و مجددأ ثابت کند که حزب به راست عقب نشینی کرده و این قطعنامه سمبل پاسیفیسم است و باز هم اصرار داشت که از " درون حزب" به جذب نیرو برای فراکسیون بپردازد!

ایشان هم مثل آذر ماجدی اصرار داشت که هم جدل آن لاین را نخوانده و هم خط جدل آن لاین را بی ربط به حزب و کمونیزم کارگری و " فحاشی به کمونیست ها" می داند و یکی در میان هم تاکید می کرد که آمده " بحث سیاسی " کند!

از این حاشیه ها بگذریم :

ایشان امروز به قطعنامه حزب که در تاریخ 28 مارس ( 8 فروردین 86) در 7 بند منتشر شده پرداخت و احکام زیر را نتیجه گرفت:

الف/

" این قطعنامه ، فقر، بحران اتمی و تهدید جنگ را به نفع رژیم و سیاست های نظم نوین ندانسته و فشارهای بین المللی و تشدید نزاع های درونی ، اعتراض مردم را معادل پیروزی چپ و کمونیزم کارگری دانسته و این یعنی ندیدن سایر امکانات تحول به سمت راست و بنابراین جبرگرایی ناشی از چپ انقلابی "

و بعد هم نتیجه گرفت : " فقر جامعه را به چپ نمی چرخاند ، سنت کمونیزم کارگری این نیست و بنابراین حزب از خط قبلی خودش فاصله گرفته"

من هر چه این قطعنامه را بالا و پائین کردم ، احکان جوادی را در آن ندیدم!

کجا قطعنامه می گوید که فقر و فشار اقتصادی و اتمی خودش زمینه رهبری حزب را فراهم می آورد؟

کجا قطعنامه می گوید " سناریوهای راست" دیگر امکانش وجود ندارد؟

برعکس در بند دو می خوانیم:

" ... موج اعتصابات و اعتراضات کارگری ... به همراه مبارزات و تحرک دانشجویان ، زنان و معلمان ... تحقق تمام سناریوهای بورژوازی بند و بست با رژیم از بالای سر مردم را با مشکل جدی مواجه کرده."

اینجا نه از جبرگرایی خبری است و نه از منتفی دانستن " سناریوهای بورژوایی".اینجا صحبت از سازماندهی جنبش های اجتماعی و مطالباتی و تاثیر آنها در به عقب راندن سناریوهای بورژوایی است . آیا می شود با این منطق مخالف بود؟

ب/

علی جوادی به قطعنامه ایراد می گیرد که"

" حزب کلمه سرنگونی انقلابی را بکار برده و پیوستن کارگران و مردم به تحول انقلابی . این یعنی برگشتن به شعار انقلاب همه با هم و نفی انقلاب کارگری ".

علی جوادی معتقد است که در ایران میشود " انقلاب غیرکارگری " بشود و چون حزب کمونیزم کارگری دیگر طرفدار این انقلاب کارگری نیست ، مخصوصأ و از لج ایشان ، این کلمه " انقلاب کارگری را به انقلاب " تقلیل داده و صد البته حواسش نبوده که علی جوادی یک تنه مچ حزب را می گیرد!

من به شخصه نمی دانم آیا در شرایط موجود می شود " انقلاب غیرکارگری " کرد؟

می شود رژیم را طبقات دیگر سرنگون کنند ولی بنابه تعریف ، انقلاب در شرایط کنونی فقط کارگری است. مگر اینکه هنوزمثل حزب توده و چپ های سنتی فکر کنیم که انقلاب بورژوا دمکراتیک هنوز دورانش تمام نشده ! که این البته به علی جوادی نمی چسبد!

در بند 6 قطعنامه می خوانیم که:

" بن بست جمهوری اسلامی تنها بحران یک حکومت نیست ، بلکه بحران حاکمیت کل بورژوازی در ایران است."

و در بند 7 آمده:

" جمهوری اسلامی باید برود . سرنگونی این حکومت به قدرت انقلاب کارگران و مردم ، یک ضرورت فوری و مبرم بر اوضاع سیاسی ایران است. آلترناتیو سیوسیالیستی تنها چشم انداز واقعی و امیدبخش برای تأمین آزادی ، برابری و رفاه در ایران است. "

ملاحظه بفرمائید:

در قسمت بالا توضیح دادم که علی جوادی گله می کرد که چرا در بند 5 ، کلمه انقلاب بدون پسوند کارگر مطرح شده ولی دو بند پائین تر این ترکیب انقلاب کارگران به صراحت وجود دارد و مهمتر از آن بر آلترناتیو سوسیالیستی خیلی شفاف تاکید شده.

حرف دیگری در نقد جوادی ندیدم. همین ها بود که چند بار تکرار شد!

مجدد تکرار کرد که حزب نقش راست را دست کم گرفته ، حزب به دنبال انقلاب غیرکارگری افتاده و حزب فقر و بدبختی را زمینه سوسیالیزم و انقلاب می داند!

و خوب ایشان مردم را به پیوستن به حزب کمونیزم کارگری تشویق می کند که از طریق آن بروند به " فراکسیون ایشان" چون ایشان بسیار مبادی آداب و تشکیلاتی است و سرآخر هم مقادیری لیچار بار " جدل آن لاین " که هرگز نخوانده اند کردند تا دلشان خنک شود!

نمی دانم این چند نفری که هنوز دور علی جوادی جمع شده اند از جانش چه می خواهند! هر چه برایش پالتاک بگیرید، مناظره بگذارید بیشتر از این حرفها نمی شنوید.

حرف های علی جوادی تکرار بحث های کوروش مدرسی است.

به علی جوادی توصیه می کنم آدرس حزب مدرسی را به هوادارانش بدهد. از حزب کمونیست کارگری نمی شود به " فراکسیون " رسید! البته از کوروش هنوز باید اجازه بگیرد و این وضعیت رقت آدر را خاتمه داد.

زنده باد حزب کمونیست کارگری

زنده باد آزادی، برابری و سوسیالیسم

زنده باد انقلاب
2007/14/4