پیرامون آخرین اطلاعیه فراکسیون

 نوید مینایی

اعلامیه اخیر فراکسیون اتحاد کمونیسم کارگری با نام "جراحی تشکیلاتی پاسخ نیست" در تاریخ ١ مارس نشان دهنده یک چرخش اساسی در سیاست غالب بر این فراکسیون است که متاسفانه رفته رفته به آن دچار شده است. این چرخش نتیجه فوری و منطقی تمام بحث ها و نظرات سیاسی این فراکسیون است. من به صورت خیلی مختصر می خواهم این چرخش که با این بیانیه آشکار شده است را فارغ از هر حزبی وحتی حزب کمونیست کارگری و حتی اتفاقات اخیر مربوط به فراکسیون در آن نشان دهم.

از تیتر این نوشته "جراحی تشکیلاتی" گرفته تا متهم کردن حزب به زیرپا گذاشتن ضوابط حزبی، اقدامات انضباطی تشکیلاتی علیه منتقدین، بایکوت، راه انداختن تبلیغات ناروا، سنت بازی کردن با رای، غیر متمدن و بی فرهنگ و دچار معضلات داخلی که راه حلی هم برای آن ندارد و می خواهد با حذف منتقدان سیاسی این مشکلات را حل کند که در هر صورت موفق نیست و .... که در این اعلامیه آمده اند، برای کسی که رادیو بی بی سی و صدای آمریکا و ... را گوش کرده و با ادبیات آن آشنا باشد جملات بسیار آشنایی هستند. پرچم هایی هستند حاضر وآماده به قول منصور حکمت در زرادخانه های سرمایه داری برای حمله به چپ، که بی بی سی و سی ان ان و ... سال هاست برافراشته اند. پسوند اسامی تمام رهبران کشورهای به اصطلاح کمونیست "دیکتاتور" است. دیکتاتورهایی که به مخالفین خود رحم نمی کنند و سرکوب و بایکوت و در نهایت حذف فیزیکی سلاح درون حکومتی شان است، احزابش هم همین طور و وای به روزی که قدرت را بگیرند با مخالف خود چه ها که نمی کنند!! البته مخاطبین این نوشته از ابزار و مشخصه های جنگ سرد و تبلیغات سرمایه داری علیه کمونیست ها به خوبی آگاهند و می دانند که بحث اصلا تئوریک نیست بلکه ساختن تصویر سیاه و غیر انسانی، با همین ادبیات از هر مخالفی ست. از جمله این مخالفان چپ ها و کمونیست ها هستند که عمدتا در دوران جنگ سرد مورد این حملات سرمایه داری غرب قرار می گرفته و می گیرند و هنوز هم چنین حملاتی از جانب شان به سوی هر نیروی چپی سرازیر است.

ما هیچگاه با این پرچم و این اسلحه برای نقد و حمله به هیچ گروهک، گروه، سازمان و یا حزب چپی استفاده نکرده ایم، چون از کاربرد این پرچم و شعار آگاهیم و آن را متعلق به کمپ دشمن بشریت یعنی سرمایه داری جهانی می دانیم. منصور حکمت در بحث "آیا کمونیسم در ایران پیروز می شود" این مثال را درباره فیدل کاسترو می زند و جایگاه کسانی که با این پرچم حمله می کنند را نشان می دهد. حالا رفقای ما با این پرچم به یک حزبی که در جامعه به کمونیست بودن شناخته شده است، مستقل از خط سیاسی درست یا نادرستش حمله کرده اند. دوستان نمی خواهند بگویند که منصور حکمت فیدل کاسترو را بیشتر از کس دیگری به کمونیست بودن قبول داشت. شاید بگویند: آن کسی که منصور حکمت در مقابلش از فیدل کاسترو دفاع کرد(اگر اسم آن بحث را دفاع بگذاریم!) خودش دیکتاتور تر بود و ... . من می گویم دوستان دیگر قبول نیست، شما دارید با پرچم همان دیکتاتورتر به چپ ها حمله می کنید.

حالا می خواهم فاکتور حزب را نیز در این استدلالات وارد کنم، حزبی که خود این رفقا هم عضوش هستند. چنین پرچمی اگر توسط بی بی سی و سی ان ان بلند شود یک ارزش دارد و اگر از درون یک حزب کمونیستی بلند شود یک ارزش دیگر، در صورت دوم ارزشش برای به راه انداختن حملات جنگ سردی علیه کمونیست ها صد برابر می شود."صدایی از درون" می شود و بسیار با ارزش تر است.

خوشبختانه فضای جامعه بسیار چپ تر و رادیکال تر ازآن است که این حملات خریداری داشته باشد و حزب کمونیست کارگری با سیاست هایش آنطور ظاهر شده که چنین حملاتی را خنثی کرده باشد. امروزه کسانی که با این پرچم به ما حمله می کنند معلوم است چه کسانی هستند. من انتظار چنین حمله ایی از طرف کمونیست ها را نداشتم!!

توجیه دوستان برای انتشار چنین اعلامیه ایی اما جالب است. حمله پیشگیرانه! "ما را اخراج نکنید، ما از الان داریم اعلام می کنیم اگر ما را اخراج کنید به ضرر همه است". این البته شاید تهدید هم باشد. در هر صورت چه حمله باشد چه تهدید جنس اش جنگ سردی ست. و این در هیچ موقعیتی از یک نیروی کمونیستی پذیرفتنی نیست. "دارند ما را اخراج می کنند، ما حق داریم از خودمان دفاع کنیم". به کار بردن این همه عبارات تیپیک جنگ سردی علیه یک نیرویکمونیستی آنهم فقط در یک اعلامیه، اسمش دفاع از خود نیست!! مگر اینکه ادعا کنید که حزب حق ندارد با ما واصولا با هیچ سیاست دیگری در درون خود برخورد کند و اگر کرد جراحی تشکیلاتی کرده است.

ولی دلیل دیگر دوستان تهمت هایی ست که در مجامع حزبی به آن ها گفته شده است مثل "فاشیست"،"بهتر است شغل شرافتمندانه ایی برای خود پیدا کنند" و... . رفقای ما این حملات شخصی را با حمله جنگ سردی به حزب پاسخ می گویند! مستقل از صحت و سقم این اتهامات و حقانیت و یا عدم حقانیت آن ها جواب این اتهامات برافراشتن چنین پرچمی نیست دوستان. پیدا کردن چنین اتهاماتی همیشه آسان است، راهش توضیح خواستن است و در صورت کافی نبودن توضیحات، اتهام زن باید رسما و کتبا معذرت خواهی کند.

ولی حزب را به جمع جبری کسانی که "فحاشی کرده و در صدد اخراج ما هستند" تقلیل دادن توجیه درونی این اعلامیه است. حزب هم مثل هر مجموعه دیگری چیزی فراتر از جمع جبری افراد تشکیل دهنده آن است. پس این توجیه دوم اصلا قابل قبول نیست که به خاطر حملات شخصی به شما، با چنین پرچمی به حزب حمله کنید. افراد و حتی سازمان های ریز و درشتی بودند که به منصور حکمت اتهام و افترا زدند، کی ما با چنین استدلالی چنین پرچمی را علیه یک گروه چپ دیگر بلند کردیم؟ جوابش را بالاتر دادم. این پرچم کاربرد خاصی دارد که در دست دشمنان چپ و رادیکالیسم قرارش می دهد. جراحی تشکیلاتی ، بایکوت و .... اتهاماتی علیه حزب هستند، و نه اشخاصی که اتهامی به شما وارد کرده اند. این تصویر جنگ سردی از حزب کمونیستی دادن است.

اما تفاوتی که این اطلاعیه با نوشته ها و گفته های قبلی این دوستان دارد، امضای جمعی این اعلامیه است. که آن را بیشتر موجه کند. "ببینید تعداد زیادی از درون حزب معتقدند که جراحی می کنید!!"

کسی که پرچم بورژوایی جهانی را علیه یک گروه کمونیستی بلند کند، آنهم چنین پرچم تیپیکالی، با عبارات دقیقا استفاده شده توسط سرمایه داری جهانی، دیگر از کمپ کمونیسم و چپ و رادیکالیسم خارج می شود، این اولین نتیجه چنین اعلامیه ایی ست.

اما برای چه چنینن اعلامیه ایی صادر می شود؟ توجیه درون فراکسیونی آن چیست که امضا جمع می کند؟ با توضیحات بالا که کسی آن را امضا نمی کرد! حمله به حزب و "بد" نشان دادن "افراد" مقابل برای انسجام درونی لازم است. پس برای حفظ نیرو، "بد" و "حذف کن" نشان دادن طرف مقابل و حول "دفاع از خود" جبهه ایی تشکیل دادن ضروری ست. این اعلامیه هم با توجیه دفاع از خود در مقابل یک "عده" حذف کن تهیه شده است. حمله پیشگیرانه و بد نشان دادن طرف مقابل دقیقا همان ابزار های جانبی سرمایه داری(راست) برای بالا نگه داشتن چنین پرچمی ست. یعنی برای اینکه چنین پرچمی را بلند کنی ناچاری برای حفظ اش چنین اقداماتی هم بکنی.

نوشتن این مطلب برایم کار بسیار سختی بود. ولی با مشاهده چنین اعلامیه و امضای گروهی تعدادی کمونیست خوشنام و دوآتشه و بسیار فعال پای آن، این مشکل را به خود هموار کردم. شاید زنگ خطری باشد برای امضا کنندگان این بیانیه که تا دیر نشده در تصمیم سیاسی خود باز نگری کنند.

رفقا محمود احمدی، لیلا احمدی، هما ارجمند، ویدا برائی، کامران پایدار، علی جوادی، فرید حبیبیان، خسرو دانش، سیاوش دانشور، شهلا نوری، شراره نوری، کریم نوری، پروین کابلی، مریم کوشا، جلیل بهروزی، سعید مدانلو، نیاز قائدی، بهرام نظری نیا، سیاوش شهابی، نسرین رمضانعلی و آذر ماجدی من شخصا نگران شما هستم، مواظب باشید به کجا می روید و در کنار چه نیروهایی دارید پهلو می گیرید.

مراقب خودتان باشید.

ارادتمند شما