|
شهلا دانشفر،
هماهنگ کننده کميته بين المللي همبستگي کارگري حزب
کمونيست
کارگري ايران
به کنفدراسيون بين المللي اتحاديه هاي آزاد کارگري
رونوشت به: سازمانهاي کارگري در
سراسر دنيا
۱۰ ژانویه ۲۰۰۶
دوستان عزيز!
شما بدقت در جریان اعتراض اخیر کارگران شرکت واحد تهران هستید و
تاکنون به گرمی از آنها حمایت کرده اید. همچنین شما با ارسال نامه های اعتراضی
متعدد بارها جمهوری اسلامی ایران را بدلیل نقض حقوق پایه ای کارگران بشدت محکوم
نموده اید. ضمن قدردانی از این تلاش ها میخواهم توجه شما را به یکی از خواستهای مهم
کارگران شرکت و احد که در واقع خواست همه کارگران ایران است جلب کنم. این خواست
عبارت است از : انحلال شوراهای اسلامی و برسمیت شناختن حق تشکل آزاد و مستقل از
دولت!
با اینکه می دانم که نقش و عملکرد شوراهای اسلامی کار بر شما
پوشیده نیست٬
مایلم قدری در باره پیشینه و کارکرد این نهاد ها بیشتر توضیح دهم. شوراهای اسلامی
کار بدنبال سرکوب خونین اعتراضات و تشکل های واقعی کارگران توسط جمهوری اسلامی٬
در سال ۱۳۶۳ شکل گرفتند. ( شوراهای اسلامی یک مرکز هماهنگی و هدایت در سراسر کشور
دارند که "خانه کارگر" نامیده می شود) مطابق قانون مصوب شوراهای اسلامی کسانی حق
انتخاب شدن در شوراهای اسلامی را دارند که معتقد به جمهوری اسلامی و ولایت فقیه
باشند و صلاحیت آنها قبلا توسط "هئیت تشخیص" که در واقع توسط وزارت کار و مراجع
پلیسی انتخاب می شود٬
تایید شده باشد. این قانون آشکارا شورای اسلامی را موظف کرده است که هرگونه تشنج و
وقایع ناگوار را به مقامات مربوطه گزارش کنند. وظیفه شوراهای اسلامی همکاری با
مدیریت ٬
بالا بردن تولید و حفظ نظم و انضباط و اخلاق اسلامی در محیط کار تعیین شده است.
عملکرد شوراهای اسلامی و خانه کارگر بعنوان تشکل های فرمایشی و دولتی نیز در این
سالها بر کسی پنهان نبوده است. كار اين ارگانها شناسايي و پيگرد فعالين و رهبران
كارگري٬
ايجاد تفرقه در ميان كارگران و کنترل اعتراضات کارگری در جهت منافع کارفرمایان و
دولت و بالاخره آلترناتیو و مانع دولت در برابر تلاشهای کارگران برای متشکل شدن
بوده است. حتما بعنوان نمونه خبر دارید که در تاریخ ۱۹ اردیبهشت ( ۹ مه ۲۰۰۵) این
افراد بلند پایه شوراهای اسلامی و خانه کارگر بودند که اعضای سندیکای شرکت واحد را
مورد ضرب و شتم بیرحمانه قرار دادند. و با زهم می دانید که در همین تهاجم بود که
یکی از چشمان آقای منصور اسانلو آسیب دید. شوراهای اسلامی از همان بدو تشکیل خود با
نفرت و انزجار بخش وسیعی از کارگران روبرو بودند و کارگران بارها خواستار انحلال آن
شده اند که کارگران شرکت واحد یکی از نمونه های آخر و بارز آن است.
علیرغم این نقش مخرب و بازدارنده شوراهای اسلامی و خانه کارگر و
علیرغم وجود اعتراض گسترده کارگران بر علیه آنها٬
متاسفانه این نهادها بعنوان "نمایندگان کارگران ایران" در سازمان بین المللی کار
عضویت دارند. این موضوع تا کنون بارها با اعتراض کارگران ایران روبرو شده است.
کارگران ایران از جمله با ارسال یک تومارنامه اعتراضی به سازمانهای کارگری جهان و
ای٬
ال ٬
او که امضای نزدیک به ۲۴۰۰ تن از کارگران و فعالین کارگری ایران را بهمراه داشت
خواستار حضور نمايندههاي مستقل كارگران در مجامع بین
المللی شده اند. همچنین خواست اخراج شوراهای اسلامی از سازمان بین المللی کار از
سوی بخشهای مختلف کارگران ایران همزمان با برگزاری اجلاس
سالانه سازمان بین المللی کار در سال ۲۰۰۵ مطرح شد. ما نیز همصدا با همه کارگران
ایران همین خواست را دنبال کرده ایم. لازم است یادآوری کنم که روز ۳۰ ماه مه سال
۲۰۰۰ همزمان با برگزاری هشتاد و هشتمین کنفرانس سالانه سازمان جهانی کار٬
میتینگ بزرگی برای خروج نمایندگان جمهوری اسلامی ایران از این سازمان توسط ما در
ژنو برگزار شد.
اکنون که ۱۷ هزار تن از کارکنان و کارگران شرکت واحد خواست
انحلال شوراهای اسلامی را با صدای رسا در اعتراضات خود مطرح کرده اند٬
جا دارد که ما مجددا بر مبرمیت و اهمیت خروج جمهوری اسلامی و شوراهای اسلامی از
سازمان جهانی کار تاکید کنیم. ادامه حضور نمایندگان جمهوری اسلامی و شوراهای اسلامی
در سازمان بین المللی کار از نظر رژیم و این نهادها بمنزله اعتبار و مشروعیت برای
آنها تلقی می شود. این برای شوراهای اسلامی به دستاویزی تبدیل می گردد تا از تلاش
مستقل کارگران ایران برای تشکل یابی- منجمله سندیکای واحد- جلوگیری کنند و به نقش
مخرب و سرکوبگرانه خود در اتباط با جنبش کارگری ایران ادامه دهند. از همین رو از
شما انتظار می رود که در ادامه پشتیبانی های گرمتان از کارگران ایران٬
همصدا با آنها نهایت تلاش خود را برای خروج جمهوری اسلامی و شوراهای اسلامی از
سازمان بین المللی کار بکار گیرید. این به نوبه خود بزرگترین کمک به کارگران ایران
برای پی ریزی تشکل های آزاد و مستقل از دولت است تا بتوانند در مجامع بین المللی به
نمایندگی از کارگران ایران حضور یابند.
با احترام
شهلا دانشفر
٢١ دي ٨٤_ ١١ ژانويه ٢٠٠٦ |