ستون اول انترناسيونال شماره ٥

عاشورا در بغداد، عاشورا در تهران

حميد تقوائى

عکسهايى که از حوادث روز عاشورا در عراق منتشر شده است مو بر تن هر انسان شريفى راست ميکند. قيافه هاى دلخراش و سر و صورتهاى آغشته بخون در ميان جمعيتى ملتهب و عصيانزده و کف بدهان آورده. در نگاه اول روشن نيست اينان قربانيان بمبگذاريها هستند و يا مومنينى که با قمه و ساطور اين بلا را به سر خودشان آورده اند. در اين روز ده ها هزار نفر از شيعيان در بغداد و کربلا و شهرهاى ديگر عراق براى برپايى مراسم عزادارى عاشورا به خيابانها ريختند، و صدها نفر از اين مومنين با قمه و ساطور به سر و صورت خود کوبيدند. در همين روز در ميان مردم در شهرهاى مختلف عراق چندين بمب منفجر شد و صدها زخمى و کشته بجا گذاشت. عکسها چهره يکسانى از اين دو فاجعه نشان ميدهند، و در واقعيت هم تفاوت چندانى ميان آن دو نيست. قربانيان قمه و قربانيان بمب، هر دو قربانيان اسلام سياسى اند. اين ملقمه اى از تحميق و ترور و رعب و خشونت مذهبى در عراق بهم ريخته و از هم گسيخته است. و نمونه اى از توحش اسلام سياسى در شرايطى که ميتواند با دست باز و افسار گسيخته بر انسانيت و مدنيت هجوم ببرد.

اما در همين روز در تهران، ميان مردم و اسلام سياسى اتفاق ديگرى افتاد. نزديک به دو هزار نفر دختر و پسر جوان در شب عاشورا با شمع به خيابان آمدند و "حسين پارتى" بر پا کردند. نه سينه وقمه زنى اى در کار بود و نه اشک و ناله و ضجه اى. برعکس، مردم به سياق سالهاى گذشته عاشورا را به مسخره گرفته بودند و آمده بودند تا به بهانه عاشورا ديوارهاى آپارتايد جنسى و اختناق مذهبى را در هم بشکنند. پليس با گاز اشک آور به مردم حمله برد و با ضد حمله مردم، با باران سنگ و شعار "پيش بسوى آزادى" و "زندانى سياسى آزاد بايد گردد" پاسخ گرفت. "عاشوراى تهران" پاسخ دنياى متمدن به عاشوراى عراق بود. آنچه امروز در ايران ميگذرد، فردا در عراق اتفاق خواهد افتاد. جنبش ما از هم اکنون در عراق پا گرفته و رشد کرده است و امروز حزب کمونيست کارگرى عراق تنها نيرويى است که پرچم رهايى مردم اين کشور از گردابى که در آن گرفتار شده اند را برافراشته است.

آمريکا و نيروهاى ناسيوناليست و قومگرايى که در عراق پس از صدام کار بدست شده اند خود جزئى از صورت مساله اند. اينان خود موجد اين شرايط و شريک جرم اسلام سياسى اند. تنها قدرت آگاه و متشکل مردم ميتواند اين بساط را در هم بکوبد، و اين آگاهى و تشکل تنها در زير پرچم کمونيسم کارگرى ممکن است. هم چنانکه در ايران اين حزب ماست که تنفر مردم از مذهب، و جنبش انقلابى مردم براى آزادى و برابرى را نمايندگى ميکند. ما دو حزب در يک جبهه و مبارزه واحديم. با پيروزى مردم و کمونيسم کارگرى در ايران، تا "حسين پارتى" در بغداد و در هم پيچيده شدن بساط اسلام سياسى در کل منطقه راه چندانى نخواهيم داشت.