کارگران و مردم مبارز سنندج
از مبارزه کارگران آلومین با تمام قوا حمایت کنید
محمد آسنگران
کارگران آلومین چندین روز است در اعتراض به اذیت و آزار کارفرما، در اعتراض به اخراج کارگران، در اعتراض به قراردادی کردن کارگران استخدام رسمی و در اعتراض به ناامنی محیط کار و نپرداختن خسارت به رفیق همکارشان جمشید پرکانیان دست به اعتراض زده اند. از امروز خانواده های آنها هم به اعتراض پیوسته اند، آنها را تنها نگذارید و با
تمام قوا از آنها حمایت کنید.
کارفرما و اداره کار با تبانی یکدیگر با غیرانسانی ترین شیوه ها دارند به کارگران آلومین فشار میاورند و زورگوئی میکنند. با کمک هم توطئه کردند و کارخانه را به کارگاههای زیر ده نفره تبدیل کردند تا به کمک قانون کار حکومت، کارگران را از همین قانون کار ضدکارگری هم محروم کنند و فقر و بیحقوقی و ناامنی بیشتری را به کارگران تحمیل
کنند. زیر این فشارها پرویز پرکانیان انگشتان یک دستش را از دست. ١٧ سال از گرده او با سخت ترین شرایط کار کشیدند و استثمارش کردند، ١٧ سال بیحقوقی و محرومیت و بی حرمتی و بی احترامی به او تحمیل کردند و حال حاضی نیستند حتی خسارت به او بپردازند. بلند شویم و همراه با کارگران آلومین و خانواده هایشان جلو این همه زورگوئی و اذیت و آزار کارگران را بگیریم.
کارگران و مردم زحمتکش
به این وضع باید پایان دهیم. این وضعیت مشترک همه کارگران و اکثریت مردم جامعه است که اقلیتی مفتخور به ما تحمیل کرده اند. اکثریت مردم محروم و زحمتکش از این وضع به تنگ آمده اند. بلند شویم و یکپارچه و متحد در مقابلشان بایستیم و از مبارزه یکدیگر حمایت کنیم. دشمنان ما در مقابل مبارزه متحدانه و یکپارچه ما تاب مقاومت ندارند.
میتوانیم به این وضع پایان دهیم، بلند شویم و از مبارزه عادلانه و بحق کارگران آلومین حمایت کنیم. کارفرما و اداره کار باید تسلیم شوند، مبارزه کارگران آلومین باید پیروز شود، کارگران اخراجی باید سر کار برگردند، به پرویز پرکانیان باید خسارت کامل داده شود، محیط کار باید ایمن شود و قراردادی کردن کارگران استخدام رسمی باید فورا متوقف شود.
کارگران نساجی کردستان، شاهو، کارگران همه مراکز کارگری، معلمان، پرستاران، جوانان و مردم محروم و آزادیخواه یکپارچه و متحد در مقابل این وضعیت بایستید. روزی را بعنوان روز اعتراض مشترک تعیین کنید، همگی دست از کار بکشید و دست به تجمع و راهپیمائی بزرگ بزنید. دشمنان ناتوان تر از آن هستند که بتوانند مقاومت کنند. مجبورشان میکنیم
کوتاه بیایند. این زندگی بس است، این درجه از محرومیت و بیحقوقی بس است، این وضع را میتوانیم عوض کنیم، یک زندگی بهتر حق ما است میتوانیم و باید آنرا بدست آوریم.
محمد آسنگران
دبیر کمیته کردستان حزب کمونیست کارگری ایران
۲۴ ارديبهشت ۸۴