بیانیه شماره اول دانشجویان متحصن دانشگاه آزاد سنندج
دانشجویان هوشیار !
با ترسیم نموداری از حیات اجتماعی- سیاسی دوران صدساله ی مبارزات دمکراسی خواهی مردم ایران با آغاز دوره ی مشروطیت می توان این پیکره ی ناهمگون و نحیف را که نمایانگر تنگی ها ، جانفشانیها و فرصت سوزیهای مداوم می باشد مشاهده کرد. امروز در بطن این نطفه ی عقیم مانده واپسین نفسهای آزادیخواهی خلقهای ایران که میراث دار
مبارزات ضداستبدادی منجر به انقلاب مردمی سال 57 است در گلو خفه گردیده است. در این میان دانشجویان در تاریخ معاصر به عنوان پیشاهنگان تحول و دمکراسی خواهی همواره علمدار مبارزات بوده و بر همین مبنا بزرگترین هزینه ها را نیز پرداخت نموده اند. اما روح آزادیخواهی و تحول طلبی این قشر همواره سبب گشته تا دانشجو خود سازمانده بوده و با توجه به شرایط حاکم بر جامعه و به طبع دانشگاه اعتراض خویش را با
تمام ظلمها و دردهای روادیده برای او به همگان اعلام دارد. دانشجویان فهیم !
در این برهه از تاریخ معاصر ایران که تمامی فاکتورهای بحران زا در یک نقطه گرد هم آمده اند و فشارهای عدیده ی سیاسی، اجتماعی، اقتصادی (چه در داخل و چه در خارج از کشور) به مردم ایران وارد می آید و خیز ناقص انتخابات نهم برداشته می شود نیروهای تنگ نظر و قدرت محور همواره منافع شخصی و جناحی خود را اساس گرفته
و با تنگ تر کردن طناب نابسامانی ها بر گردن مردم گویا خواهان رفع مشکلات می باشند. فارغ از اینکه خود از مسببین اصلی این بحرانها می باشند. بدون شک دانشگاه همچون قبل تپنده ی آزادیخواهی و نو گرایی نیز از این امر مصون نمانده و دو چندان طعم تلخ برخوردهای دگماتیستی و غیر مسئولانه را چشیده است. نمود عینی این برخوردها هتک حرمت به جنسها با جداکردن ورودیهای دانشگاه، فیلترگذاری وحشتناک مطبوعاتِ
نداشته، افزایش فشارهای گسترده به دانشجویان با تنگ تر کردن فضای دانشگاه و دهها مورد دیگر می باشد. در این راستا دانشگاه حداقل نهادی را که می بایست اعتراض های دانشجویان را با نظم و سیستمی مشخص ابراز داشته و مشکلات صنفی آنان را دنبال نماید به دانشجویان روا نداشته و همچنان دانشجویان معترض را اخلال گر و مخل نظم و آرامش می داند. اما در حقیقت آنانی که تمامی درها را به روی اعتراض بسته و خود را
تنها صدا می پندارند بانی مشکلات بوجود آمده هستند. نباید دست روی دست گذاشت و روزانه شاهد اوج گیری دگماتیسم تئوریک و عملگرایانه درجامعه و بلاخص حریم دانشگاه باشیم و هتک حرمت را سهم خود ازوضع موجد بدانیم. انسان آزاد زاده شده و حق برخورداری و محافظت از آزادی خود را در هر شرایطی و بدور از مصلحت اندیشی ها و مشروعیت بخشی های کاذب را داراست. با این وصف خاموشی و عدم اعتراض به وضع موجود نه ارزش
بلکه ضد ارزش بوده و بر تمامی دانشجویان مترقی لازم است که عدم رضایت خود را روشن و آشکار اعلام نمایند. در پایان خواسته های منطقی و عملی خویش را از مسئولین دانشگاه که می توانند نقش مثبت تری در این اوضاع نابسامان ایفا نمایند به صورت زیر اعلام می نماییم : 1- احیای شورای صنفی دانشگاه از جانب شورای موقت دانشجویی و اقدامات پی گیرانه ی این شورا و همکاری کامل مسئولین دانشگاه در اسرع وقت
2- اقدامات لازم و فوری در جهت رفع ممنوعیت تشکلهای دانشجویی و نیز از بین بردن سیستم سانسور مسلط بر نشریاتِ دانشجویی (عدم سانسور قبل از چاپ) و همچنین باز کردن جو سیاسی در دانشگاه 3 - عدم اعمال قوانین خود ساخته ی منافی عرف و فرهنگ منطقه و همچنین تبعیض جنسی در دانشگاه 4- خواسته های فوق در جهت اعتمادسازی میان دانشجویان و دانشگاه لازم و ضروری بوده و در غیر اینصورت
تحصن ادامه خواهد داشت بی گمان وجود شورای صنفی موقت همچون شورای پیگیری مطالبات دانشجویی بسیار مهم و کارساز بوده بدون فوت وقت می بایست که این شورا با مکان و امکانات مشخص خویش در دانشگاه دایر گردد و مطالبات دانشجویان را پیگیری نماید. دانشجویان متحصن دانشگاه آزاد واحد سنندج
21/ 2 / 1384
|