|
خليل کيوان
٧ فوريه ٢٠٠٦
از تهران تا
ژنو
کارگران واحد در
تهران : انحلال شوراهاى اسلامى
تظاهرات در ژنو در
مقابل سازمان جهانى کار : اخراج جمهورى اسلامى و نمايندگان شوراهاى اسلامى از
سازمان جهانى کار ILO
اعتراضات کارگران
و کارکنان شرکت اتوبوسرانى واحد تهران عليرغم سرکوب بيرحمانه آن توسط نيروهاى
امنيتى رژيم، تا همينجا دست آوردهاى مهم و غير قابل برگشتى را، براى کارگران و همه
مردم ايران تٽبيت کرده است۔ مبارزات کارگران واحد بر اهميت و جايگاه کليدى طبقه
کارگر در سير تحولات آتى تاکيد گذاشت و پتانسيل عظيم جامعه بسوى آلترناتيو چپ را
به روشنى نمايان ساخت۔ يک نيروى قدرتمند و تعيين کننده در تحولات سياسى ايران و
پايگاه طبيعى کمونيسم، قادر شد با يک بخش محدود توان خود، قدرت خيره کننده طبقه
کارگر در روياروئي با رژيم را به نمايش گذارد، صفوف آنرا بهم بريزد، راست را ناچار
به دنباله روى از خود وادارد و در سطح جهان حمايت گسترده اتحاديه هاى کارگرى را
سبب شود که در اين ابعاد تازگى داشت۔
اعتراضات کارگران
واحد مکانيسم هاى بزانو درآوردن رژيم و راه سرنگونى آنرا نيز عيان ساخت۔ گوشه اى
از قدرت سازمانگرو موقعيت تعيين کننده خود در جامعه را آشکار ساخت و راه کارهاى
موٽر براى اقدامات گسترده تر آينده را نشان داد۔ و اين در مقايسه با آنچه که طبقه
کارگر قادر است و بايد براى خلاصى کل جامعه از نکبت جمهورى اسلامى از خود بروز
دهد،حکم تمرين پيش از مسابقه را دارد. مصافهاى بعدى کارساز تر و خلاصى از آن براى
جمهوري اسلامى دشوارتر خواهد بود.
در جريان اين نبرد
پشم و پيله قداره بندان رژيم بيش از بيش فرو ريخت . آسيب پذيرى رژيم و ضعف آن در يک
روياروئي هدفمند و سازمانيافته توده اى بيشتر نمايان شد۔ ترهات دوم خردادى که مردم
را از بيم "فاشيسم" جناح تندروتر، دعوت به تمکين و حمايت از جناح و آلترناتيوهاى
کمتر وحشى رژيم ميکرد، يکباره دود شد و به هوا رفت. موعظه گران انقلاب مخملي و
طرفداران راه حل از بالا و دخالت نظامى غرب براى سرنگونى رژيم را نيز، آچمز کرد۔
چند هفته مبارزه جانانه کارگران واحد شمايل زارحکومت خدا را در مقابل جامعه به
نمايش گذاشت. از اين نظر نيز، حرکت کارگران واحد جنبش سرنگونى را رمقى تازه داد و
راه حل تحول چپ و انقلابى را تقويت کرد.
اهميت تشکل
کارگرى و حزب در مبارزه طبقه کارگر با سرمايه دارى را برجسته ساخت. کارگران را در
مقياس وسيعى متوجه نيازشان به سازمان و حزب ساخت۔ مطالبه حق ايجاد تشکل هاى غير
وابسته به دولت را تا اعماق جامعه رسوخ داد. پرچم مطالباتى مانند قرارداد دسته
جمعى و افزايش حقوق به سطح پانصد هزارتومان را که پيشتر توسط بخش هاى ديگرى از
کارگران طرح شده بود، به اهتزاز در آورد۔ با طرح اين مطالبات، جنبش کارگرى گامهاى
بزرگى بجلو برداشت۔ طى چند هفته، مبازه کارگران و رژيم چنان حاد و قطبى شد که
شوراهاى اسلامى و خانه کارگريها را آشکارتر از هميشه در مقابل کارگران و در کنار
رژيم قرار داد. اين پادوها و مزدوران رژيم دوش به دوش نيروهاى امنيتى و اطلاعاتى به
شکار کارگران مبارز پرداختند و در نتيجه در ابعاد بيسابقه اى ماهيت رژيمى شان برملا
شد و رسواتر شدند. اکنون با توجه به اينکه بيش از هزار نفر از فعالين کارگرى زندانى
شده اند، مساله زندانيان سياسى در ايران از هر نظر بعد تازه اى خواهد يافت۔ در داخل
و در خارج تنفر از رژيم را تعميق خواهد کرد و موجبات تلاش هاى گسترده براى آزادى
کليه زندانيان سياسى را فراهم خواهد کرد..
و بلاخره در اين
مبارزه کارگران و کارکنان واحد با طرح انحلال شوراهاى اسلامى تلاش براى کوتاه
کردن دست سازمانهاى ضد کارگرى وابسته به رژيم در محل کار را، به مرحله تازه اى
کشاندند۔ معنى اين شعار در سطح بين المللى اخراج جمهورى اسلامى و شوراهاى اسلامى و
خانه کارگر از سازمان جهانى کار ميباشد۔ قبلا نيز طومارى با امضاى ٢۴٠٠ نفر از
کارگران سراسر ايران با همين درخواست براى آى ال او ارسال شده بود.
شش سال پيش حزب
کمونيست کارگرى ايران تظاهراتى را در مقابل سازمان جهانى کار براى اخراج جمهورى
اسلامى از آن سازمان برگزار کرد۔ امروز جمهورى اسلامى بيش از هر زمان مورد تنفر
شديد مردم ايران و مردم سراسر جهان است۔ در اين شرايط، اينبار تظاهرات ما با
زمينه هاى مناسبتر و با پشتوانه قوى تر برگزار ميگردد۔ اين مطالبه ١٧٠٠٠ کارگر شرکت
واحد در تهران است و آى ال او بهانه اى براى طفره رفتن از اين مساله ندارد۔
کارگران واحد در تهران خواهان انحلال شوراهاى اسلامى در محل کارند، ما در ژنو
خواهان اخراج آنها از آى ال او هستيم۔ اين دو شعار يکى است۔ کارگران واحد در تهران
و ما در ژنو همصدا هستيم.
دوستان!
در اين تظاهرات
شرکت کنيد! هر کجا که هستيد ميتوانيد خبر اين تظاهرات را وسيعا پخش کنيد۔ اتحاديه
هاى کارگرى را از برگزارى اين تظاهرات مطلع کنيد. آنها را به حمايت از خواست اخراج
جمهورى اسلامى و شوراهاى اسلامى و خانه کارگر از آى ال او فرا بخوانيد. بايد آى ال
او را براى تحقق اين مطالبه کارگران واحد از همه جا و از همه طرف تحت فشار قرار
داد.
*** |