اطلاعيه شماره ٣

گزارشى از کنفرانس پکن بعلاوه ١٠

بى آبرويى جمهورى اسلامى در کنفرانس جهانى زنان

هفته اول ماه مارس، مصادف بود با همايش بزرگ فعالين مدافع حقوق زنان از سراسر دنيا . در محل ساختمان سازمان ملل در شهر نيويورک، هزاران زن از سراسر دنيا ، فعالين غير دولتى مدافع حقوق زنان گرد هم آمدند تا در مورد اوضاع زنان، مشکلات و مسائل آنها و راههاى مقابله با خشونت بر عليه زنان صحبت کنند. همزمان با اين کنفرانس نمايندگان دولتها از بيش از ١٣٠ کشور در همين محل در کنفرانس ديگرى گرد آمده بودند تا گزارش اقدامات حود را در مورد قطعنامه کنفرانس پکن در سال ١٩٩٥ به جمع ارائه دهند. دو کنفرانس مترادف باهم در محل سازمان ملل در جريان بود و يک هفته تمام سالنهاى محل برگزارى کنفرانس شاهد مباحثات داغ در مورد سرنوشت و آينده ميليونها زن در سراسر دنيا بود. مينا احدى از جانب کميته بين المللى عليه سنگسار در کنفرانس حضور بارز و برجسته اى داشت. حضور او باعث شد که بحث در مورد جمهورى اسلامى و پايمال کردن حقوق زنان در ايران در اين کنفرانس جاى برجسته اى بيابد. کنفرانس سازمانهاى غير دولتى کنفرانس محکوميت جمهورى اسلامى و قوانين و سنتهاى ارتجاعى اسلامى بود.

ارزيابى از اين کنفرانس و بررسى نقطه ضعفها و کمبودهاى کنفرانس امرى است عاجل که بايد به آن پرداخت. اما يک نکته را نبايد فراموش کرد که اين تجمع بزرگترين تجمع در دنيا در مورد معضلات زنان بود و بخش عظيمى از فعالين مدافع حقوق زن در ان حضور داشتند.

نمايندگان دولتها همگى از امريکا گرفته تا سوئد و آلمان، تا نماينده دولت عراق و افغانستان و تا نماينده جمهورى اسلامى ايران، از "پيشرفتهايشان" در دفاع از حقوق زنان حرف زدند و هر يک به نوعى سعى کردند اين واقعه، يعنى ملزم بودن به ارائه گزارش در مورد نحوه برخوردشان به قطعنامه کنفرانس پکن در سال ١٩٩٥، در طول ١٠ سال اخير را از سر بگذرانند. بويژه موقعيت نمايندگان جمهورى اسلامى ايران در اين مورد، دراماتيک بود. حضور هيئتى بهم ريخته که از دور هم نفاق و اختلاف و بن بست از سر و رويشان مى باريد، بيانگر اوضاع در هم ريخته و بن بست کامل حکومت اسلامى بود. تعدادى زن محجبه با همراهى چند مرد، در کريدورهاى سازمان ملل به چشم ميخوردند که در سرگردانى کامل مشغول انجام کارهاى خودشان، از جمله پخش بروشور جمهورى اسلامى در مورد فعاليتهاى اين حکومت در "دفاع از حقوق زنان" و يکى دو نفر هم مشغول چک و چانه زدن با تعدادى براى آبرو خريدن براى حکومتشان بودند.

سخنرانى چند دقيقه اى نماينده دو خردادى حکومت اسلامى، بجاى گزارش از موقعيت زنان، زدن به صحراى کربلا در مورد موقعيت وخيم زنان در دنيا و اشاره مبهم به اختلافات درونى خودشان بود. سخنرانى که فورا با اعتراض جناح راست روبرو شد و عشرت شايق يکى از نمايندگان راست جمهورى اسلامى گفت که جرا از حضور فعال زنان در بسيج و نيروى انتظامى و مجلس حرفى نزده است.

در روز اول کنفرانس يعنى ٢٨ فوريه، مينا احدى و رزا لوگار از فعالين سازمان وايو " مرکز اروپايى جمع آورى اطلاعات در مورد خشونت بر عليه زنان و کميته بين المللى عليه سنگسار در محل کنفرانس سخنرانى کردند. در اين جلسه که نمايندگانى از سازمان وايو از فرانسه و پرتغال و دانمارک نيز صحبت کردند، چند نفر از زنان محجبه جمهورى اسلامى نيز حضور داشتند. پس از سخنان مينا احدى و حملات تند او به جمهورى اسلامى ايران در مورد نقض حقوق زنان و بويژه سنگسار زنان، همه اين چهار نفر از جا برخاسته و با اعتراض به مينا احدى گفتند که به اين جلسه نيامده اند که حکومتشان نقد شود، بلکه براى بررسى خشونت بر عليه زنان مثلا در اروپا آمده اند. در مقابل پاسخ مينا احدى که گفت "هر کنفرانسى که بخواهد وضعيت زنان را بررسى کند بايد به جمهورى اسلامى به عنوان يک رژيم ضد زن بپردازد و گرنه هيچ کس آنرا جدى نخواهد گرفت"، زنان مدافع حکومت اسلامى شروع به جنجال کردند. اما حاضرين يک صدا آنها را مورد اعتراض قرار دادند و اينها هم ناچار راهشان را کشيدند و رفتند.

روز دوم کنفرانس افشاگرى از جمهورى اسلامى در محل کنفرانس دولتى و کنفرانس سازمانهاى غير دولتى با پخش صدها نسخه اعلاميه در مورد حکم اعدام کبرا رحمانپور و نامه سرگشاده مينا احدى به جمع شرکت کنندگان در کنفرانس ادامه يافت و روز سوم که قرار بود نماينده حکومت اسلامى سخنرانى کند، يک اطلاعيه از "کميته بين المللى عليه سنگسار" و "سازمان آزادى زن" به زبان انگليسى در جمع نمايندگان دولتها و سازمانهاى غير دولتى وسيعا پخش شد که توجه هاى زيادى را بخود جلب کرد. در اين اعلاميه توضيح داده شده بود که نماينده حکومت اسلامى چه چيزهايى را نميخواهد گزارش بدهد و در آن از موقعيت زنان در ايران و قوانين ضد زن اسلامى و خشونت وحشيانه حکومت اسلامى بر عليه زنان و آخرين احکام اعدام و سنگسار صحبت شده بود.

يکى از نقاط عطف کنفرانس سازمانهاى غير دولتى تاييد قطعنامه اى عليه سنگسار بود که توسط مينا احدى ارائه شد و در آن پيشنهاد شده بود که روز ١١ ژوئيه روز سنگسار مريم ايوبى به عنوان روز مبارزه عليه سنگسار تعيين شود. اين قطعنامه در نشست جمع سازمانهاى غير دولتى امريکا و اروپاى شرقى که با حضور صدها زن بود، ارائه داده شد و همچنين در نشست روز جمعه ٤ مارس با حضور همه سازمانهاى غير دولتى، اين قطعنامه در جمع قرائت شد و با تاييد و ابراز احساسات همه شرکت کنندگان روبرو شد و تعداد زيادى از نمايندگان سازمانهاى غير دولتى اين قطعنامه را امضا کردند. پيگيرى اجراى اين قطعنامه براى اعمال فشار به دولتهاى مربوطه، امرى است که بعد از کنفرانس پکن بعلاوه ١٠ انجام خواهد شد.

يک جنبه مهم کنفرانس پکن بعلاوه ١٠ بررسى موقعيت زنان در کشورهاى اسلام زده بود که با چندين کنفرانس و سخنرانى همراه بود. آنچه به نمايندگان جمهورى اسلامى برميگشت در اين کنفرانس نيز بيش از هميشه نفرت از قوانين و سنتهاى پوسيده اسلامى را ديدند و بطور قطع بى روحيه تر و پريشان تر از قبل به خانه بر ميگردند.

تشکيلات خارج کشور حزب کمونيست کارگرى ايران

٧ مارس ٢٠٠٥ - ١٧ اسفند ١٣٨٣