انترناسیونال ۲۱۳

مینا احدی

فرياد محکوميت مجازات اعدام بر فراز جهان

امروز ١۰ اکتبر است. روز جهاني عليه اعدام. در اين روز نگاهها يکبار ديگر بسوي جنبه اي از بربريت و سياهي در زندگي بشر امروز ميچرخد! قتل عمد دولتي.

در قرن بيست و يک، کماکان در سلولهاي مرگ دولتهاي ديکتاتور و فاشيست و يا دولتهاي "دمکرات"  تعداد زيادي محکومين به اعدام نشسته اند. در اين قرن، کماکان شغل تعدادي اين است که در کمال خونسردي و وقاحت و اعتماد به نفس، تعدادي را به مرگ محکوم ميکنند و در کمال آرامش شرايط اجراي اين حکم و يا به قتل رساندن انسانها را فراهم ميکنند.

در يک گشت سياسي به مناسبت ١۰ اکتبر در سال ٢۰۰۵، به دعوت عفو بين الملل که منهم در آن شرکت و سخنراني کردم، ريچ هالپرين رئيس عفو بين الملل آمريکا میگفت که يک محکوم به اعدام که بارها براي نجات او تلاش کرده بوديم به من گفت: سه شنبه هفته آينده مرا اعدام ميکنند، تو در مورد اعدام زياد حرف زده اي بيا و ببين عملا يک اعدام چگونه است؟ و ريچ با تعجب و تحير گفته بود که من نميتوانم تحمل کنم و او اصرار کرده و گفته بود با ديدن اين صحنه بيش از پيش عليه اعدام خواهي بود و اين آخرين درخواست من از تو است. و هالپرين صبح زود يک  روز سه شنبه در سال ٢۰۰۵ سوار ماشين خود شده و به محل رفته بود. او ميگفت، مادر و خواهر محکوم به اعدام را به سالن راه داده و قبل از هر چيز با تفرعن و تاکيد اعلام کردند، اگر گريه کنيد و صداي شما در بيايد، بيرونتان خواهيم کرد. و يک ربع مانده به ساعت اجراي حکم آخرين حداحافظي با متهم انجام ميشود و سپس يک گروه سه نفره با سر و صدا و در کمال آرامش با شوخي و حرف زدن، مشغول خوردن قهوه ميشوند. سپس به ساعت نگاه کرده و دستهاي خود را مي شويند و دستکش دست کرده و متهم را مي آورند، در حين آماده کردن سورنگ تزريق سم، با يکديگر حرف ميزنند و انگار نه انگار که يک نفر را به صندلي مرگ نزديک ميکنند. دکتر قاتل، سوزن را آمده ميکند و دقت هم ميکند که هوا نداشته باشد و سپس عمليات شروع ميشود. کسي به مادر اين متهم نگاه نميکند. کسي نگاه آخر ويليام را که با اضطراب و ترس و تمنا آغشته است نمی بیند. دکتر در حال انجام وظيفه است و به ازاي اين " کار" پول خواهد گرفت. ويليام شروع به دست و پا زدن ميکند اما دستها و پاهايش را بسته اند و قرار نيست صدايي از او ويا مادر و خواهرش بلند شود. و چند لحظه بعد دکتر با افتخاراعلام ميکند، عمليات موفق شد! از مادر و خواهر ويليام صدايي بلند نميشود، فقط مادرش از حال رفته و روي صندلي افتاده است و باز هم کسي به او نگاهي نميکند.

اين البته "بهترين" فرم  اجراي حکم اعدام است. در امريکا با تزريق سم انسانها را مي کشند و ادعا ميکنند اين روش بهتري است.  در ايران تحت حاکميت جمهوري اسلامي، به مردم فراخوان ميدهند که در خيابان تجمع کرده و لحظات آخر زندگي يک انسان و دست و پا زدن او را در خيابان نظاره کنند. در مواقعي قبل از اعدام به محکومين شلاق زده و در نهايت درنده خويي و سبعيت، با بي احترامي کامل، اين انسانها را تا پاي مرگ شکنجه ميکنند.

اعدام وحشيانه و قرون وسطايي است. اعدام قتل عمد انسانها توسط دولتها، براي ايجاد وحشت و جهت به تمکين واداشتن مردم انجام ميگيرد. جهان بايد براي پايان بخشيدن به اين سبعيت و وحشيگري به پا خيزد و ١۰ اکتبر امسال به يمن مبارزات گسترده بين المللي عليه اعدام به يک واقعه مهم در دنيا تبديل شود.

قرار است سازمان ملل را که با سکوت و شکيبايي نظاره گر قتل عمد دولتي است وادار کنند، در اين مورد عکس العمل جدي نشان دهد.

امروز در ۹۰ کشور جهان اعدام ممنوع است. در ١١ کشور جهان در دوران صلح هيچ اعدامي انجام نميشود. در ٣٢ کشور جهان عملا اعدام انجام نميشود. در مجموع ميتوان گفت در ١٣٣ کشور جهان اعدام يا قانونا ممنوع است و يا اجرا نميشود. در ۶۴ کشور جهان کماکان اعدام هست و دولتها مردم را به بهانه هاي مختلف به قتل ميرسانند.

سازمانهاي مدافع حقوق انساني به درست ميگويند ميتوان در يک روزنقطه پاياني بر همه اين جنايات گذاشت. ميتوان همه کشورها را وادار کرد که اعدام را ملغي کنند و اين راهي است بسيار مهم و موثر بر عليه قتل عمد دولتي.

طبعا تا اجراي اين مهم راه درازي در پيش است. اما اعمال فشار به نهادهاي مختلف بين المللي و اعمال فشار به دولتها بهترين راه پيشبرد اين هدف مهم است. ما بايد براي يک دنياي عاري از اعدام تلاش کنيم. و در اين راه بويژه مردم ايران که زخم عميق اين رفتار وحشيانه را بر جسم و روح خود دارند، بايد فعالانه و با تمام قوا وارد مبارزه شوند.