جوانان کمونیست 293
وحشت رژیم از اول مه
و چند کلمه در باره وظایف ما
مصطفی صابر

تا اول مه روز جهانی کارگر (11 اردیبهشت) سه هفته باقی مانده و از همین حالا وحشت و اضطراب رژیم را میتوان دید. قرار است از روز اول اردیبهشت مقابله با "بدحجابی" راه بیندازند. این یعنی تلاش برای مرعوب کردن جامعه و یاد آوری اینکه ما همچنان در قدرتیم! همینطور به بانیان اول مه، به فعالین کارگری، به معلمین و به دانشجویان حملات خود را شروع کرده اند. دستگیری وسیع تر معلمین، بازداشت و محکومیت محمود صالحی فعال کارگری در سنندج و احضار دانشجویان دانشگاه مازندران به کمیته های انضباطی (که اخبار آنرا در این شماره میخوانید) همه گوشه هایی از وحشت رژیم از اول مه را نشان میدهد.
این وحشت بی دلیل نیست. خطر جنگ و فشار گرانی و بی مسکنی جامعه را به التهابی بی سابقه کشانده است. اعتصابات کارگری دمی فروکش نمی کند و این تهدیدی بسیار جدی برای حکومت است. بعلاوه جامعه به چپ چرخیده است. شعار سوسیالیسم در دانشگاه بالا رفته، هشت مارس به یک روز خوف و وحشت تمام عیار رژیم تبدیل شد با کلی شعارهای چپ و سوسیالیستی در دانشگاه . از عکس العمل رژیم در مقابل چهارشنبه سوری که نوعی حکومت نظامی برقرار کرد، میشود فهمید که رژیم ارزیابی اش از اوضاع جامعه چیست. و بالاخره اعتصاب و اجتماعات معلمان که از پیش زمانبندی شده و اعلام شده است رژیم را در خوف و وحشت فرو برده است. در این فضا اول مه ترسناک تر از هر سال میشود!
اما بگذارید خوش خیالی نکنیم. رژیم شب و روز مشغول است که جلوی اول مه را بگیرد. اگر ما با همان شدت و با حرارات و ابتکار بسیار کار نکنیم ممکن است رژیم بتواند این اول مه را هم از سر بگذراند. بنظرم روی چند نکته باید تاکید گذاشت:
اول: خیلی لازم است که اول مه امسال بطور مشترک توسط معلمان و کارگران و دانشجویان و در مراکز شهرها برگزار شود. بنا بر این باید با تمایلاتی که میکوشد صف کارگر و معلم را از هم جدا کند باید به شدت مقابله کرد. در این میان دانشجویان میتوانند بسهم خود نقش فعالی داشته باشند و برای مثال این گرایش "صنفی" (بخوانید دوم خردادی) در بخشی از رهبری معلمان که میخواهد به بهانه روز معلم (12 اردیبهشت) از اتحاد طبقاتی کارگر و معلم جلوگیری کند را عقب برانند. بهترین پاسخ این است که همه بخش های طبقه کارگر و همه سوسیالیست ها و آزادیخواهان متحد هم روز اول مه و هم روز بعدش در اعتراض معلمان در کنار هم خواهیم بود. شرط پیروزی اول مه امسال قبل از هرچیز صفوف متحد کارگر و معلم است.
دوم: اول مه باید دخالتگر و سوسیالیستی باشد. باید مقابل تهدید جنگ ایستاد و نشان داد که طبقه کارگر و چپ آماده است تا در پیشاپیش مردم سرنوشت جامعه را بدست بگیرد و اجازه ندهد بحران جمهوری اسلامی به جنگ و نابودی جامعه منجر شود. نه به جنگ نه به جمهوری اسلامی را باید بهر شکل ممکن برجسته کرد. همینطور در اول مه باید پرچم رهایی بشر را بالا برد. باید از سوسیالیسم و مقابله با هرگونه تفرقه قومی و مذهبی بین مردم سخن گفت.
سوم: باید خطاب به جهان حرف زد. باید نشان داد که اول ماه امسال صف بشریت آزادیخواه و سوسیالیست در جهان را نمایندگی میکند. باید به جهان نشان داد که اول مه در ایران نماینده جامعه ای است که شایسته بشر امروز است و بورژواها با میلتاریسم و جنگ و تروریسم شان مانع آن میشوند.
تلاشهای این سه هفته برای داشتن یک اول مه با شکوه تر و وسیع و سوسیالیستی تر از هر سال تعیین کننده است.