يادداشت سردبير
هشداري به كارگران

كاظم نيكخواه

اخيرا جمهوري اسلامي به دو تعرض به كارگران دست زد كه اگر پاسخ قاطع و محكمي از سوي ما نگيرد، لطمات جدي اي به جنبش كارگري خواهد زد. از يك سو تاييد حكم اخراج رانندگان شركت واحد بود كه بنا به اطلاعيه سنديكاي شركت واحد "ديوان عدالت اداري" جمهوري اسلامي اين احكام را تاييد كرده است. و از سوي ديگر حكم شلاق و زندان براي شماري از فعالين كارگري به دليل شركت در مراسم اول مه در سنندج بود. اين دو تصميم از سوي جمهوري اسلامي با تاخيري دو سه ساله صورت ميگيرد و ظاهرا گردانندگان حكومت محاسبه كرده اند كه اكنون موضوع از داغي خود افتاده و كارگران امكان حركت سراسري و جدي اي در قبال آنها را ندارند. سنديكاي شركت واحد اعلام كرده است كه اين نهاد كه نام خود را "ديوان عدالت اداري" گذاشته حكم اخراج ٩ نفر از كارگراني را كه در جريان اعتصاب سال ٨٤ رانندگان شركت واحد تعليق و اخراج شده بودند تاييد كرده است. بنا به همين گزارش يكي از رانندگان اين شركت بنام غلامرضا غلامحسيني اكنون بيش ٤٥ روز است كه در زندان بسر ميبرد. جرم اين كارگران طرح خواست افزايش دستمزد و بهبود شرايط نابسامان كارشان بوده است.

در اقدامي ديگر بنا به گزارش اتحاديه آزاد كارگران روز ۱۵مرداد دادگاه شعبه ١٠١ جزایی سنندج برای چهار نفر از شرکت کنندگان در مراسم اول ماه مه سال ٨٧ در این شهر حکم زندان و شلاق صادر کرده است. سوسن رازانی و شیوا خیر آبادی هر کدام به ٤ ماه زندان و ١٥ ضربه شلاق، عبدالله خانی به ٩١ روز زندان و ٤٠ ضربه شلاق و سید غالب حسینی به ٦ ماه زندان و ٥٠ ضربه شلاق محکوم شده اند.

حكومت اسلامي ميداند كه كارگران شركت واحد با اعتصاب خود در سال ٨٤ و كمپينها و مبارزات بعدي اي كه در حمايت از آنها در ايران و در سطح بين المللي صورت گرفت مورد توجه همه كارگران هستند و از محبوبيت ويژه اي برخوردارند. حكومت همچنين ميداند كه كارگران در ايران با برپايي مراسم هاي اول مه چه پيشروي مهمي را به اين حكومت تحميل كرده اند. اين تعرضات حكومت در واقع تلاشي براي بازپس گيري دستاوردهاي كارگران در اين دو مورد است.

اين تعرض وقيحانه را ميتوان و بايد به شكست كشاند. اين موضوعي مربوط به همه كارگران و جنبش اعتراضي در ايران است و بايد با عكس العمل قاطع ما روبرو گردد. رانندگان اخراجي شركت واحد جز تاكيد بر حقوق بديهي كارگران كاري نكرده اند و بايد به سركارهاي خود بازگردند و به آنها غرامت پرداخت شود. احكام شلاق و زندان براي فعالين اول مه بايد دور انداخته شود و حكومت كثيف اسلامي سرمايه داران به دليل اين عمل ضد انساني و ضد كارگري و بدور از شئونات انساني بايد مجبور شود از كارگران عذرخواهي كند. برپايي مراسم اول مه حق بديهي و برسميت شناخته شده كارگران در تمام جهان است و حكومتي كه به اين دليل كارگران را به زندان و شلاق محكوم ميكند جز نفرت و خشم كارگران و مردم مستوجب چيز ديگري نيست. جمهوري اسلامي دارد با اين احكام به ميليونها كارگران و مردم در ايران دهن كجي ميكند و ابتدايي ترين معيارهاي اين زمانه را زير پا ميگذارد. اين احكام بايد بطور كامل ملغا شوند و حكومت اسلامي از جانب همه كارگران و سازمانهاي كارگري و انسان دوست تقبيح و محكوم شود. جانيان كثيف اسلامي سرمايه را ميتوانيم از اين اقدام پشيمان كنيم. رفقاي كارگرمان را نبايد تنها بگذاريم. آنها به دليل دفاعشان از حقوق اساسي كارگران تنها سزاوار افتخار و قدرداني هستند. اين جانيان اسلامي حاكم هستند كه بايد به دليل مخالفت با بديهي ترين حقوق كارگري محاكمه شوند. از هم اكنون بايد دست به كار مقابله با اين تعرضات ضد كارگري حكومت شد. با تهيه طومارها، با نوشتن نامه به سازمانهاي بين المللي، با دست زدن به اعتصابات و اعتراضات هشداري، با برپايي كارزار و كمپينهايي در ايران و در سطح بين المللي ميتوان با اين احكام مقابله كرد. بايد كاري كرد كه حكومت از اين تعرض بيشرمانه خود پشيمان شود. بدون ترديد توجه رهبران كارگري در همه سطوح به اين مساله و اهميتي كه شكست دادن اين تعرضات دارد، ميتوانند صف گسترده اي از كارگران را براي پاسخ دادن و اعتراض كردن و مبارزه كردن براي اين امر به حركت در آورند. و از سوي ديگر اگر چنين حركتي صورت نگيرد ترديدي نيست كه اين حكومت براي بازپس گيري تمام دستاوردهاي مبارزات كارگران در چند سال اخير دست به تعرضات بيشتري خواهد زد. بسيار اميدوارم كه بتوانيم هرچه سريعتر حركت گسترده اي را در اين زمينه ها به جريان بيندازيم.