پنجشنبه، ١ آذر١٣٨٦- ٢٢ نوامبر ٢٠٠٧

    کارگر کمونيست  ٧٢

               اى ميل:  kargar_komonist@yahoo.com

     سايت:  www.wpiran.org/kk-index.htm

نشريه "پيک" صداي کارگران واحد نيست

شهلا دانشفر
 

اولين شماره نشريه اي بنام "پيک" تحت عنوان نشريه سنديکاي کارگران شرکت واحد منتشر شد . با اولين نگاه به اين نشريه ميتوان ديد که اين نشريه٬ نه تنها به خواستها و مبارزات کارگران واحد و کارگران در ايران ربطي ندارد٬ بلکه با جنبش کارگري بالنده در ايران تقابل آشکار دارد. اين نشريه صداي اعتراض چند هزار کارگر شرکت واحد که دو سال پيش با اعتصاب با شکوه خود فصل جديدي در جنبش اعتراضي کارگري گشودند و فضاي سياسي جامعه را تغيير دادند نيست. اين نشريه صداي اعتراض کارگراني که خواستهاي انحلال شوراهاي اسلامي٬ ايجاد تشکل مستقل از دولت٬ افزايش فوري دستمزدها و اجراي قراردادهاي دسته جمعي را فرياد ميزدند٬ نيست. اين نشريه ربطي به آن کارگراني ندارد که آمدند و در سطح رسانه ها عليه توحش سرمايه کيفرخواست خود را دادند و از برابري انسانها سخن گفتند. اين نشريه جسارت و چهره مصمم ٥٠٠٠ کارگري که در بحبوحه اعتراضات کارگران واحد در منطقه ٦ اتوبوسراني تهران تجمع کردند و براي خواستهايشان فرياد زدند را تصوير نميکند. اين نشريه٬ بطور عملي امروز با رژيم و عوامل آن خانه کارگر و شوراهاي اسلامي همصدا شده است. نشريه استغاثه از مقام رهبري رژيمي است که به صف کارگران خاتوان آباد گلوله بست و همين امروز رهبران خود اين سنديکا را بخاطر خواستهاي برحقشان به اسارت کشيده است. خصوصا در آن نامه اي خطاب به رهبر انقلاب اسلامي٬ خامنه اي٬ اوج استيصال نويسندگان اين نشريه را به نمايش ميگذارد. استيصال خط سنديکاليسم و توده ايستي که در طول مبارزات با شکوه کارگران واحد به انزوا کشيده شده بود و بدنبال يک دوره سردواندن و حواله دادن اين کارگران به مجاري قانوني جاني دوباره گرفته است و اکنون با بيرون دادن اين نشريه ميخواهد دوباره بازيگر صحنه باشد. نشريه "پيک" به روشني استيصال خط توده ايستي و سنديکاليس را نشان ميدهد. نشان ميدهد که بازي در چهارچوب قوانين موجود دولتي و چشم دوختن به تغيير اين قوانين و مقاوله نامه هاي سازمان جهاني کار٬ سرانجام آن چيزي جز سردواندن کارگر و قرار گرفتن او در کنار جمهوري اسلامي و تشکل هاي دست ساز آن خانه کارگر و شوراهاي اسلامي نيست. اما امروز بر هيچکس پوشيده نيست که نشريه پيک در ميان هيچ سطح از کارگران خريدار نخواهد داشت. امروز چشم کارگران باز است. کارگري که پيام اول مه آن اينست که ميگويد ما انزژي هسته اي نميخواهيم٬ دستمزد ١٨٣٠٠٠ تومان نميخواهيم٬ "ما کارميکنيم که زندگي کنيم٬ زندگي نميکنيم که کار کنيم" زير بار اراجيفي از نوع نامه خطاب به رهبر انقلاب اسلامي نميرود. گردانندگان اين نشريه ناگزير خواهند بود که يا جهت خود را تغيير دهند و يا بساطشان را جمع کنند و نشريه شان را ببندند. ادامه طرح چنين نوشته ها و بيانيه هايي٬ بيش از بيش باعث بي اعتباري طرح کنندگان آن خواهد بود. بنابراين هر کارگري که ذره اي احساس فاصله با اين ادبيات و اين سخنان دارد بايد جلو بيايد و حرف خود را بزند. کارگران واحد بايد بگويند که اينها حرفهاي ما کارگران شرکت واحد نيست. بگويند تشکلي که بخواهد براي پيشبرد خواستهايش به رهبري رژيم اسلامي و قوانين ضدکارگري و ضد انساني آن متوسل شود٬ بايد از سوي کارگران طرد شود و پاسخ درخور خود را بگيرد. بايد عليه اين خط و اين سياست ايستاد. نبايد گذاشت به اسم ما کارگران واحد و طبقه کارگر چنين سخناني برزبان آيد. بايد کارگران اعلام کنند که اين صداي ما نيست. بايد کارگران شرکت واحد با بيانيه هاي خود از دستاوردهاي اعتراضات تا کنوني شان پاسداري کنند و بگويند که ما آزادي همکارانمان از زندان را از سران حكومت جنايتكاران استغاثه نميکنيم. ما بازگشت به کارمان را از كسي استدعا نميکنيم. ما خواهان آزادي بي قيد و شرط همکاران خود و همه زندانيان سياسي هستيم. ما با مبارزاتمان درب زندانها را خواهيم گشود. ما خواستهايمان را رساتر و مصر تر فرياد خواهيم زد.

شايد گفته شود که با فشاري که جمهوري اسلامي به کارگران واحد وارد کرد٬ اين کارگران در شرايطي آنچنان دشوار بودند که نميتوانستند به تمامي صداي اعتراض کارگر باشند و سنديكاي واحد در اين نشريه اش اين وضعيت را منعكس كرده است. اين پوچ است. پاسخ اينست که اين کارگران ميتوانند به يمن مبارزات با شکوهي که داشتند سرشان را بالا بگيرند و امروز در کنار کارگران هفت تپه و کشت و صنعت کارون٬ شاهوي سنندج و عسلويه و اعتراضات هر روزه کارگران در اينجا و آنجا خود را قدرتمند ببينند و با متحد کردن صفوف خود و با درس گرفتن از افت و خيزهاي اعتراضاتشان براي پيشروي بيشتر خيز برداند. نياز فوري کارگران واحد امروز انتشار نشريه پيک٬ نشريه اي که در آن به استغاثه و تمنا برخيزد٬ نيست.  نياز امروز کارگران واحد متحد کردن صفوف خود سر خواستها و مطالباتشان براي تقابل با تعرض رژيم اسلامي و پافشاري برروي خواستها و مطالباتي است که قهرمانانه براي آن مبارزه کردند و صداي اعتراضشان در کل جامعه و جهان طنين انداحت. بايد زبان و صدا اين اعتراض باشيم.