صفحه اخبار بين المللي کارگري
١-
گوشه اي از مبارزات کارگران معادن ذغال سنگ در آمريکا
سالهاي (١٩٦٤ - ١٩٨٠)
نوشته: پاول.جي.نايدن ( نشريه مانتلي ريويو )
ترجمه و تلخيص: نادر احمدي
٢- اعتراض گسترده كارگران ساختماني در دبي
داوود رفاهي
***
گوشه اي از مبارزات کارگران معادن ذغال سنگ در آمريکا
سالهاي (١٩٦٤ - ١٩٨٠)
در ويرجينياي غربي هيچوقت صلح حاکم نيست زيرا در آنجا هيچوقت عدالت
حاکم نيست. محدوديت هاي قانوني و کاربرد اسلحه مانند مرفين فقط براي
مدتي کوتاه دردها را تسکين مي دهد اما مدت کوتاهي بعد از آن دوباره درد
و عذاب آغاز مي شود. در آنجا امسال و هر سال کارگران خود را براي
مبارزه و اعتصاب آماده ميکنند. آري چنين است در ويرجينياي غربي. ( مادر
جونز)
عصيان کارگران در معادن ذغال سنگ از پيتسبورگ تا منطقه رودخانه
اهايو زماني شروع شد که در سال ١٩٦٤ در انتخابات دروني اتحاديه کارگري
«اتحاديه کارگران معادن»، کارگران، اعتبار رهبري اين اتحاديه را به زير
علامت سؤال بردند. همچنين در آن سالها نگراني و خشم در بين کارگران
معادن ذغال سنگ کاليفرنيا در جنوب غربي ويرجينيا بخصوص در باره شيوع
بيماري دردناک و کشنده "بلک لانگ" (سياهي ريه ) شديد بود. سخنراني هاي
دکترها در سالنهاي اتحاديه هاي کارگري، در مدارس و در کليساهها به
نگراني هاي مردم و کارگران دامن مي زد. يک حادثه فجيع مقاومتهاي در حال
افزايش کارگران را شعله ور کرد. در بيستم نوامبر سال ١٩٦٨ انفجار ناشي
از گاز متان و خاکستر ذغال سنگ باعث مرگ بيش از هفتاد کارگر شد و خبر
وقوع اين حادثه در سراسر آمريکا منعکس شد. واکنشهاي رهبران اتحاديه هاي
کارگري و سياستمداران در باره ان فاجعه همگي مشابه و در جهت توجيه آن
بودند و آقاي توني بويل رهبر اتحاديه کارگري «اتحاديه کارگران معادن»
به اين معدن مسافرت کرد و در آنجا گفت:"..تا زماني که ما مجبوريم در
معادن کار کنيم يک چنين اتفاقاتي اجتناب ناپذير هستند و کمپاني صاحب
معدن حادثه ديده از نظر انجام اقدامات ايمني براي کارگران يکي از
بهترين کمپانيها است...." اما در سال ١٩٤٧ وقتي که در حادثه مشابهي در
معدني در ايلينويز ١١١ کارگر کشته شدند آقاي جان. ال . لوئيس بر خلاف
آقاي توني بويل، در بازديد از آن معدن گفت: "... ذغال سنگ با خون تعداد
زيادي از کارگران آغشته شده است و تعداد زيادي زن بيوه و بچه يتيم بر
جاي گذاشت است.."
اعتصابات سال ١٩٦٩ در رابطه با بيماري ريه سياه
آقاي آي.اي.باف که يک متخصص قلب بود به تنهائي يک کمپين براي افشاي
کمپاني هاي استخراج ذغال سنگ براه انداخت زيرا اين کمپانيها هيچ اقدامي
جهت کنترل ذرات ذغال سنگ معلق در هواي معادن انجام نمي دادند. در
سالهاي ١٩٥٠ کار مداوم ماشينهاي حفاري موجب آلوده کردن هواي معادن ذغال
سنگ زيرزميني مي شدند ( ورود و انباشت ذرات ذغال سنگ معلق در هوا در
ريه هاي کارگران باعث ايجاد بيماري سياهي ريه مي شد که خود موجب مرگي
دردناک مي شد. ) آقاي آي.اي.باف در سال ١٩٦٨ به فرماندار منطفه گفت که
در بين کارگران مبتلا به بيماري "سياه شدن ريه" در ويرجينياي غربي،
تاکنون فقط چهار نفر خسارت دريافت کرده اند. در جهت خنثي کردن اقدامات
کساني مثل آقاي باف، انواع کساني که سر در آخور سرمايه داران داشتند
براي توجيه شرايط ضد انساني وضعيت کاري کارگران و دفاع از منافع سرمايه
داران به توجيه شرايط نابسامان کارگران پرداختند. براي مثال چارلز
آندروز رئيس بخش تحقيقات علمي دانشگاه ويرجينيا اعلام کرد که:"...بله
ممکن است که خاکستر ذغال سنگ باعث ايجاد ناراحتي براي کارگران بشود اما
علت اصلي مريض شدن کارگران کشيدن سيگار است." و در ادامه يک مؤسسه
پزشکي در "کابل کاونتي" اعلام کرد که وضعيت سلامتي کارگران در شرايط
قابل قبولي است و وجود بيماري سياهي ريه جاي نگراني ندارد. مرکز پزشکي
"کناوها کاونتي" با انتشار بيانيه اي ،عملکرد پزشکاني را که بر عليه
عوارض بيماري سياهي ريه افشاگري ميکنند محکوم کردند. رهبران اتحاديه
کارگري «اتحاديه کارگران معادن» توجه کمي به نگراني کارگران در مورد
بيماري سياهي ريه از خود نشان ميدادند. در ٢٦ ژانويه ١٩٦٩ هزاران نفر
از کارگران و خانواده هاي آنان در يک گردهمايي از دولت و قانونگذاران
خواستند که ضمن کنترل آلودگي هوا در معادن ذغال سنگ، به کارگران قرباني
بيماري سياهي ريه خسارت بپردازند و دکتر باف نيز به اين گردهمائي دعوت
شده بود اما او حضور نيافت.
سه روز بعد آقاي ر.ر.هامپريز رهبر اتحاديه کارگري «اتحاديه کارگران
معادن» در منطقه ١٧ در چارلستون يک بخشنامه به تمامي اتحاديه هاي
کارگري وابسته به خود صادر کرد و از آنان خواست تا مبادا به مؤسسه
حمايت از مبتلايان به بيماري سياهي ريه کمک مالي بکنند و تهديد کرد که
هر کارگري که عضو اين مؤسسه بشود ازعضويت در اين اتحاديه کارگري اخراج
خواهد شد.
دکتر رنالد برنز که از طرف مرکز پزشکي "کابل کاونتي" قبلأ بيانيه اي
براي توجيه و بي اهميت بودن بيماري سياهي ريه صادر کرده بود در جلسه
بررسي تدوين قانون در مورد اين بيماري حضور داشت و آقاي سناتور "وارن
مک گراو" که خودش در يک خانواده صاحب معدن متولد شده بود از آقاي برنز
پرسيد که صاحبان معادن ذغال سنگ چقدر پول به او پرداخته اند تا او به
نفع آنان شهادت بدهد؟ و آقاي برنز در جواب گفت:" .. که به من به اندازه
کافي پرداخت نشده است و من نمي توانم به شما بگويم که دقيقا چه مبلغي
دريافت کرده ام اما پولي که من دريافت کرده ام بابت اعلام نظرم و وقتي
که صرف اين موضوع کرده ام به من پرداخت شده است ..."
به دنبال آن در سه شنبه ١٨ فوريه در معدني در نزديکي شهر "ردل" به
هنگامي که شيفت روز ميخواست کار خود را در زير زمين آغاز کند يکي از
کارگران به دليل مريضي سياهي ريه حالش به هم خورد و تمامي کارگران با
ديدن اين صحنه دست از کار کشيدند و خواستار تصويب قانون حمايت از
مبتلايان به بيماري سياهي ريه شدند. روز بعد کارگران ١٤ معدن ديگر نيز
که در نزدکي اين شهربودند دست از کار کشيدند و تا آخر همان هفته دوازده
هزار کارگر معدن در آن ناحيه در اعتصاب بودند. در روز دوشنبه بعد از
آن، هزاران کارگر وارد چارلستون شدند و شعار مي دادند: تا قانون حمايت
از بيماران مبتلا به سياهي ريه تصويب نشود، ذغال سنگ استخراج نخواهند
کرد و تا يک روز بعد يعني روز سه شنبه، بيش از سي هزار کارگر در اعتصاب
بودند. بعضي ها کمونيستها را مسئول برانگيختن اعتصاب و آقاي باف عدم
تمايل قانونگذاران براي تصويب قانون حمايت از کارگران را عامل شروع
اعتصاب مي دانستند. در پنجم ماه مارس وقتي که مجلس سنا بررسي قانوني در
مورد رسيدگي به وضع کارگران مبتلا به بيماري سياهي ريه را آغاز کرد، از
چهل و سه هزار کارگر معدن در ورجينياي غربي، چهل هزار نفر بطور غير
قانوني در اعتصاب بودند. اما قانون مصوبه مجلس سنا بسيار ضعيف تر از
قانوني بود که مجلس نمايندگان آمريکا تصويب کرده بود تا اينکه سرانجام
در ٨ مارس هردو مجلس قانونگذاري در آمريکا قانوني را تصويب کردند که
شبيه قانون اوليه مصوبه مجلس نمايندگان آمريکا بود. به موجب اين قانون
کارفرماها موظف به کنترل ميزان آلودگي هواي معادن شدند و يک صندوق مالي
براي حمايت از کارگران مريض ناشي از بيماري سياهي ريه ايجاد شد.
کارگران معدن که روز بعد در شهر برکلي تجمع کرده بودند گفتند که تا
زماني که اين قانون توسط آقاي"آرچ مور" فرماندار ايالت از حزب
جمهوريخواه امضا، نشود به سر کارهاي خود باز نخواهند گشت. سرانجام آقاي
مور تحت فشار شديد، قانون مصوب مجالس نمايندگان آمريکا را امضا، کرد و
بدين ترتيب کارگران در نتيجه اتحاد و مبارزه بطور نسبي به خواسته هاي
خود رسيدند هر چند که سرمايه داران هميشه و در همه جا به تعهدات خود
عمل نمي کنند و قوانين خود پذيرفته را زير پا مي گذارند و نقض مي کنند.
****
اعتراض گسترده كارگران ساختماني در دبي
داوود رفاهي
بيش از ٤٠٠٠ تن از كارگران ساختماني در دبي متعلق به شركتهاي Sun
Engineering و Al Habtoor Engineering روزهاي شنبه و يكشنبه ٢٧ و ٢٨
اكتبر در كمپهايشان در منطقه جبل علي از رفتن به سر كار خودداري كرده
و دست به تحصن زدند. اعتراض آنها به كمي دستمزد، وضعيت نامناسب كمپها
و نبود وسايط نقليه مناسب براي انتقال آنها به محل كارشان است. كارگران
كه كمپهاي محل اقامتشان را به اشغال خود در آورده بودند با دخالت پليس
كه با باتون و گاز آشكآور وارد معركه شده بودند، دست به شكستن ماشين و
اموال شركتها و درگيري با پليس زدند كه متعاقب آن تعدادي از كارگران
دستگير و به زندان منطقه عوير منتقل ميشوند.
اين كارگران كه اكثريت آنها از كشورهاي هند، پاكستان و بنگلادش هستند،
دستمزدي معادل ١٤٩ دلار در ماه براي غير متخصصين و ١٧٧ دلار براي
كارگران متخصص دريافت ميكنند. كارگران اعلام كردهاند كه دستمزدشان
بايد به ٢٤۵ دلار و ٣٢٦ دلار افزايش يابد. بدنبال اين اعتصاب، وزير كار
امارات متحده عربي، علي عبدالله الكعبي، تهديد كرد كه كارگراني كه در
اعتصاب شركت كنند از كشور اخراج ميشوند. چند ساعت بعد از اين سخنان،
جانشين وزير كار عميد بن ديماس، اعلام كرد كه حكم اخراج بيش از ٤٠٠٠
كارگر صادر شده و بزودي ويزهاي آنها باطل خواهد شد.
يكروز بعد از اين واقعه، يعني دوشنبه ٢٩ اكتبر صدها كارگر يك شركت
ساختمان سازي ديگري، بيتوجه به تهديدات وزير كار و جانشين وي، ساعت ٩
صبح در منطقه قصيص در دبي دست از كار كشيدند و جاده اصلي جلو بيمارستان
New Medical Centre را بستند. خواست اين كارگران نيز همانند همكارانشان
افزايش دستمزد است. اين كارگران ميگويند طي دو سه سال اخير هزينه
زندگي بشدت بالا رفته است و همچنين درآمد شركتهاي ساختمان سازي بدليل
رونق بيسابقه ساختمان سازي در دبي و كل امارات متحده بمراتب افزايش
يافته، اما هيچ تغييري در وضعيت دستمزد آنها بوجود نيامده است.
لازم به ذكراست كه هم اكنون بيش از ٧٠٠ هزار كارگر مهاجر در بخش
ساختمان سازي در امارات متحده عربي مشغول به كار هستند كه از اين تعداد
٣٠٠ هزار نفر از آنها در دبي هستند.
آخرين خبر اينكه بخشي از اين كارگران با وعده رسيدگي به خواستههايشان
به سر كار برگشتهاند و روز سهشنبه ٣٠ اكتبر رئيس پليس دبي، ضاحي
خلفان، گفته است اخراج ٤٠٠٠ كارگر صحت ندارد و تنها ٢٠ تا ٢۵ نفر از
آنها كه دست به تخريب اموال عمومي زدهاند، محاكمه و اخراج خواهند شد.
١ نوامبر ٢٠٠٧
|