اعتراضات را بايد وسعت بخشيد

شيوه اعتراض را هم بايد راديكال كرد

ناصر اصغري

خبرگزاري دولتي ايلنا، روز ٢ تير خبري منتشر كرد مبني بر اينكه "٣۵٠ هزار اصفهاني در مورد اشتغال براي رئيس جمهور نامه نوشتند". اين خبر كه مربوط به سفر اخير هيئت دولت اسلامي در خصوص مسائل كار و اشتغال به استان اصفهان بوده، اعتراضات گسترده اي را بر انگيخته است. اين تعداد نامه فقط ١٠ درصد از نامه هائي بوده كه اين هيئت دريافت كرده اند.
طبعا نامه و طومار نوشتن به مسئولين دولتي هم يك شيوه از اعتراض است. اين اعتراضات را هم بايد وسعت بخشيد. حتي با داشتن دو كار هم زندگي كارگران به راحتي نميگذرد. چه برسد به اينكه اين تعداد انسان در اين كشور كه نه از بيمه بيكاري، نه از هيچگونه بيمه اجتماعي خبري نيست، بيكار هم باشند.
اما به نظر من جامعه اكنون در فازي است كه بايد اعتراضات به اين وضع؛ به بيكاري در يك چنين ابعادي اشكال بسيار راديكالتري بخود بگيرد. بايد اعتراضات خياباني سازمان داد. بايد تشكلهاي بيكاران و عليه بيكاري سازمان داد. بايد از نمونه‌هاي موفق كشورهائي، از جمله آرژانتين كه قبلا بطور مفصل در نشريه "كارگر كمونيست" در باره آن نوشته‌ام، كه اعتراضات بيكاران موفق بوده، استفاده كرد.
در اين يادداشت كوتاه قصدم كم ارزش كردن طومار نوشتن و اعتراض را به اين شيوه جلو بردن نيست؛ منتها وضعيت امروز به كارگران اجازه مانور و مبارزه راديكال را هم ميدهد. نمونه‌هاي كارگران شركت واحد، كارگران نيشكر هفت تپه، كارگران نساجيهاي شاهو و كردستان، كارگران پتروشيمي‌ها، كارگران پارسيلون لرستان و صدها مورد ديگر، از نمونه‌هاي برجسته مبارزات راديكال كارگران است. بايد اين نمونه‌ها را سرلوحه مبارزات خودمان عليه اجحافات جمهوري اسلامي قرار بدهيم.