پنجشنبه،  ٢٣ آذر ۱۳۸٥ - ١٤ دسامبر  ۲۰۰٦

    کارگر کمونيست  ٤٨

               اى ميل:  kargar_komonist@yahoo.com

     سايت:  www.wpiran.org/kk-index.htm

سخني كوتاه با رهبران سنديكاي شركت واحد

كاظم نيكخواه

هفته گذشته سنديكاي كارگران شركت واحد در اطلاعيه اي تحت عنوان "يك پيروزي ديگر" كه بتاريخ ١٨ آذر منتشر شده، خبر دعوت از اين سنديكا توسط بخش آسيايي آي ال او و شركت هيئتهايي از اين سنديكا در اجلاسي در تبريز و كرمان را منتشر نموده است. اين اجلاسها در روزهاي ١٧، ١٨، ٢١، و ٢٢ آبانماه در شهرهاي تبريز و كرمان برگزار شده و قبلا ما در كارگر كمونيست شماره ٤٦ به آن پرداختيم. دوستان سنديكاي شركت واحد در اين اطلاعيه شان اطلاعاتي در مورد خود اين اجلاس و نحوه سازماندهي و شركت كنندگان و موضوعات مورد بحث نميدهند. مايلم صريحا سوالاتي را در اين زمينه در برابر دوستان گرداننده سنديكاي شركت واحد قرار دهم و دوستانه تقاضا كنم كه به آنها جواب دهند.
١- آيا در اين اجلاس ها هيتئت "خانه كارگر" رژيم و هيئت سنديكاي واحد در كنار هم بعنوان نمايندگان كارگران ايران شركت داشتند؟
٢- بر اساس گزارشهايي كه ما دريافت كرده ايم ميزبان اين اجلاس ها جمهوري اسلامي و مشخصا "خانه كارگر" رژيم بوده است. آيا اين درست است؟
٣- بر اساس گزارشهاي ما خانه كارگريها حتي گرداننده و يا يكي از گردانندگان اصلي اين نشستها بوده اند. آيا اين واقعيت دارد؟
٤- حتي بنا به اطلاعات ما اين خانه كارگر رژيم بوده است كه از سنديكاي شركت واحد براي شركت در اجلاس آي ال او در تبريزو كرمان دعوت كرده است. آيا اين درست است؟
٥- در خود اجلاسها (منظورم در جلسات رسمي است نه در حاشيه جلسات) بحثي در مورد پايمال كردن حقوق كارگران ايران توسط جمهوري اسلامي و مشخصا سركوب كارگران شركت واحد و دستگيري فعالين و گردانندگان سنديكاي شركت واحد، زنداني كردن اسانلو و معلق بودن و اخراج ٥٠ تن از كارگران واحد صورت نگرفته است. آيا اين واقعيت دارد؟
اگر پاسخ به اين سوالات مثبت باشد آنگاه بايد در مورد اين ارزيابي سنديكاي شركت واحد كه آنرا يك پيروزي براي كارگران مينامد بطور جدي ترديد كرد. در اينصورت اين يك پيروزي است اما پيروزي براي جمهوري اسلامي و پادوهاي آبروباخته خانه كارگريش نه كارگران و سنديكاي شركت واحد. اين كاملا قابل درك است كه دوستان گرداننده سنديكاي شركت واحد در زير فشار و سركوب و دستگيريها و اخراجها و همه تعرضي كه جمهوري اسلامي به كارگران و سنديكاي شركت واحد صورت ميدهد، حتي فشار انحلال قطعي را بالاي سر آن گذاشته است، تلاش كنند از هر روزنه اي استفاده كنند تا اين فشار را خنثي نمايند. اما اگر منبع و منشا قدرت خودرا نبينند دستاوردها به سادگي ميتواند پس گرفته شود. تلاشهايشان نتيجه عكس ميدهد. و بجاي به پيش كشيدن جنبش كارگري در ايران به آن لطمه ميزنند. قرباني توطئه گري و ساخت و پاختها ميشوند، و تمام رشته ها پنيه ميشود. آنچه در اين اطلاعيه و اين ارزيابي سنديكاي شركت واحد احساس ميشود يك نمونه بارز همان پديده شناخته شده اي است كه به آن سنديكاليسم ميگويند. سنديكا و مصالح صنفي همه چيز و مصالح دراز مدت كارگران هيچ. تجربه نشان داده است كه معمولا با اين سياست هردو فدا ميشوند. اينجا حتي بحث از اين بسيار مشخص تر است. بگذاريد چند كلمه بيشتر توضيح دهم.
اعتصاب يك روزه كارگران شركت واحد در سال گذشته با تعرضي شديد توسط جمهوري اسلامي سركوب شد. اما بسادگي ميتوان ديد كه اين سركوب به دليل مبارزات وسيعي كه در حمايت از كارگران چه از جانب كارگران در ايران و چه در سطح بين المللي به جريان افتاد و ايستادگي خود كارگران شركت واحد، به يك شكست سياسي آشكار براي جمهوري اسلامي انجاميد. كارگران شركت واحد عليرغم سختي هاي بسياري كه متحمل شدند و هنوز ادامه دارد، در اين كشاكش پيروز بيرون آمدند. دنيا صداي آنها را شنيد. از آنها حمايت كرد. اسانلو به چهره اي محبوب و شناخته شده در سطح جهان تبديل شد و جنبش كارگري به وسط صحنه سياسي آمد و همه آن چيزهايي كه ميدانيم. قدرت كارگران و سنديكاي شركت واحد در اينجاست. آي ال او اين را ميداند و خانه كارگريهاي حكومت هم اين را ميدانند. و بسادگي همين واقعيت است كه آي ال او را وادار ميكند كه از سنديكاي كارگران واحد دعوت بعمل آورد. به سادگي همين واقعيت است كه خانه كارگريهاي منفور را واميدارد كه دشمنانشان يعني شما دوستان سنديكاي شركت واحد را به اجلاس دعوت كنند يا در كنار شما بنشينند. آري صرف اين دعوت يك پيروزي براي شما و براي كارگران است. اما شركت بي قيد و شرط شما در اين اجلاس و نشستن در اجلاسي كه يك پاي اصليش همين مزدوران خانه كارگري هستند ديگر يك پيروزي براي كارگران نيست. افتادن در دام يك توطئه براي خنثي كردن آن پيروزي است. دقت كنيد كه اگر اين يك اجلاس معمولي سازمان جهاني كار در گوشه اي از دنيا بود و شما شركت ميكرديد و حرفتان را ميزديد و احيانا خانه كارگريها هم شركت ميكردند مساله فرق ميكرد. طبعا آنجا هم شما يك كار اصلي تان همان كاري بود كه بهرام سروش و هيئتي از حزب كمونيست كارگري در كنفرانس ژنو اين سازمان كردند. يعني افشاي سياستهاي ضد كارگري جمهوري اسلامي و طرح محكم خواست اخراج جمهوري اسلامي و خانه كارگريها از آي ال او. اما شركت در اجلاسي كه يك پايش جمهوري اسلامي است و بقول شهلا دانشفر درست در كنار اجلاسش دارند كارگران را سركوب ميكنند و به سوي كارگران بندر ديلم گلوله شليك ميكنند و كارگران افغاني را مورد يورش فاشيستي قرار داده اند و بطور مشخص حدود ٥٠ نفر از همكاران شما در شركت واحد را از كار بيرون انداخته اند و به فقر و دربدري كشانده اند، بنظر اقدام مثبتي نميرسد. هرچه باشد "يك پيروزي" براي كارگران و براي سنديكاي كارگران نيست.
يك نكته ديگر هم در اطلاعيه سنديكاي شركت واحد بچشم ميخورد كه نميتوان بدون توجه از كنار آن گذشت. و آن هم اينست كه آي ال او را "بالاترين نهاد كارگري" معرفي ميكنند. آي ال او خودش هم خودرا يك نهاد كارگري نمينامد بلكه نهادي ميداند كه حوزه عملش مسائل كار و كارگري است. آي ال او رسما يك سازمان سه جانبه از نمايندگان كارفرمايان و دولتها و نمايندگان كارگران است. يعني دو جانب از آن سه جانب نمايندگاني از طبقه حاكمند. تازه بخشي از آنها كه نمايندگان كارگران ناميده ميشوند نيز جك و جانوراني نظير همين "خانه كارگريها"ي جمهوري اسلامي هستند كه معرف حضور دوستان هستند و با زور دولتها و مماشات آي ال او بعنوان "نماينده كارگران" جا زده شده اند. شايد دوستان سنديكاي شركت واحد براي اينكه "پيروزي" خود را بزرگتر و واقعي تر جلوه دهند "آي ال او" را يك "نهاد كارگري" مينامند. اما اين دست و دل بازيها در مورد نهادي كه مثل خود سازمان ملل مصالح دولتهاي اصلي عضو اين سازمان را دنبال ميكند، براي كارگران توهم زا و زيان آور است. كمي اوانس از اين طرف و كمي امتياز از آن طرف ممكن است كه كمي بدرد امروزمان بخورد اما عواقب خوبي براي كارگران ندارد.