پنجشنبه،  ٦  بهمن   ۱۳۸۴ -  ٢٦  ژانويه  ۲۰۰٦

    کارگر کمونيست  ٢٦

               اى ميل:  kargar_komonist@yahoo.com

     سايت:  www.wpiran.org/kk-index.htm

اصغر کریمی
٥ بهمن ٨٤

سازماندهی هفته همبستگی با کارگران شرکت واحد

مبارزه کارگران شرکت واحد به مرحله حساس و مهمی پا گذاشته است. اعتصاب مجدد از روز شنبه ٨ بهمن، شروع دور تازه ای از رودرروئی کارگران با جمهوری اسلامی است. جمهوری اسلامی نیز اهمیت این اعتصاب را میداند و همه تلاشهای خود را برای مرعوب کردن فعالین کارگری و خرد کردن روحیه کارگران بکار گرفته است. شکل دادن به یک جنبش همبستگی در تهران، در سراسر کشور و در سطح بین المللی یک فاکتور ضروری و مبرم در کمک به کارگران و اعتصاب آنها است، یک فاکتور مهم در مقابله با توطئه ها و تهدیدات و تلاشهای حکومت است.

بیائیم این هفته را همه جا به همبستگی با این مبارزه تبدیل کنیم. از مراکز کارگری تا دانشگاهها، از مدارس و ادارات تا محلات مختلف شهرها، و در خارج کشور همه جا به هر شکل که میتوانیم به این مبارزه یاری رسانیم. میتینگ های حمایتی برگزار کنیم، به کارگران واحد پیام های پشتیبانی بفرستیم، بیانیه اعتصابشان را هرچه وسیعتر پخش کنیم، برای صندوق آنها کمک مالی جمع کنیم، طومارهای آزادی اسانلو و دفاع از خواستهای آنها راه بیندازیم، و با شروع اعتصاب خبرش را همه جا برسانیم، در تجمعات کارگران با پلاکاردهائی با امضای مراکز مختلف کارگری و یا دانشجوئی، به نام مدارس شهر و یا محلات مختلف شرکت کنیم و این تجمعات را به صحنه های باشکوه همبستگی طبقاتی تبدیل کنیم، در هر محله و دانشگاهی، در هر کارخانه و مدرسه ای کمیته های همبستگی تشکیل دهیم و تعداد هرچه بیشتری از دوستان و آشنایانمان را در این فعالیت سهیم کنیم. هرچه ابعاد این جنبش وسیعتر باشد، اهمیت این اعتصاب، قدرت این اعتصاب، پیروزی های اعتصاب و تاثیرات سیاسی آن، بیشتر و بیشتر میشود.

همسران و اعضای خانواده های کارگران واحد، متیوانند ستون فقرات جنبش همبستگی باشند. دهها کمیته همبستگی باید به همت آنها سازمان داده شود. نیروی کارگران بسیار وسیعتر از اعتصاب و تجمعات اعتراضی آنها است. همه این نیرو باید بکار افتد. همسران و اعضای خانواده های کارگران بخشی از این طبقه اند و باید سنت های محدود کننده را به دور بیندازند و برای به پیروزی رساندن اعتصاب به میدان بیایند. صدها مبلغ و سخنران جسور و ورزیده، صدها سازمانده زبردست و توانا از میان همسران و اعضای خانواده کارگران در جریان این مبارزه باید پروده شوند و فردا در خدمت مبارزات کارگران واحد و کل طبقه کارگر قرار گیرند. دهها نفر از همسران کارگران باید در تجمعات اعتراضی کارگران واحد پشت تریبون بروند و سخنرانی کنند، همان زن شجاعی که جلو اتوبوس اعتصاب شکنان قرار میگیرد، این صلاحیت را هم دارد که در تجمعات چند هزار نفره کارگران رفقای کارگرش را به شور و همبستگی و تداوم مبارزه فراخوان دهد. دهها و صدها کادر ورزیده از میان کارگران و همسرانشان در جریان این جنبش همبستگی میتوانند و باید پا به میدان بگذارند تا تصویری دیگر از طبقه کارگر در جامعه شکل بگیرد و پیامی دیگر از جانب کارگران واحد به جامعه داده شود. جمهوری اسلامی باید خود را در حلقه محاصره یک جنبش عظیم توده ای ببیند. این ممکن است و باید توسط کارگران آگاه و سوسیالیست، به همت دانشجویان مبارز و آزادیخواه، توسط زنان برابری طلب و معلمان آزادیخواه سازمان داده شود و تجربه جدیدی از مبارزه کارگری و همبستگی طبقاتی در جامعه شکل بگیرد.

در خانواده ها، سنتهای ارتجاعی و تبعیض آمیز باید به دور افکنده شود و زنجیرهای کهنه از هم گسسته شود، تا این نیروی مهم و قدرتمند از بند رها شود و به میدان بیاید. این نیز بخشی از مبارزه ما برای ایجاد روابط انسانی و برابر و علیه تبعیضات و خرافاتی است که نیروی ما را به بند کشیده است. بخاطر اتحاد عمیق ترمان، برای گسترش صفوفمان و نشان دادن آرمانهای انسانی و حق طلبانه مان باید این بندها را، که استثمارگران بخاطر منافع زمینی خود برای ما ایجاد کرده اند، پاره کنیم.

نیروی ما بسیار است به شرطی که آنرا به میدان بیاوریم. نیروی ما شکست ناپذیر است اگر به درست و با دلسوزی سازمانش دهیم، ما پیروز میشویم اگر به نیروی عظیم خود اتکا کنیم. مبارزه کارگران واحد یک مبارزه ادامه دار است. بیائید تا در کوران این مبارزه سبک تازه ای از یک مبارزه سازمان یافته و مدرن و انسانی به نمایش بگذاریم. آنگاه هر کارگری به وجد خواهد آمد، هر انسان آزادیخواهی به حرکت درخواهد آمد، محرومان و ستمدیدگان احساس قدرت و شعف خواهند کرد و به پیروزی های بسیار بزرگتر و تعیین کننده تر امیدوار خواهند شد. و آنگاه به تلاش برای یک زندگی انسانی و بی تبعیض، به یک زندگی که شایسته انسان باشد، به برابری و آزادی و رفاه و حاکم شدن بر مقدرات زندگی خود دل خواهند بست.

تلاش میکنند همین ها را از ما بگیرند، ما را میگیرند و به سلولهای اوین میبرند تا این نیرو را به خدمت نگیریم، وعده میدهند و موعظه میکنند تا به این نیروی بی انتها واقف نشویم و به انتظار الطاف استثمارکنندگان و سرکوبگرانمان دست روی دست بگذاریم تا همچنان شیره جانمان را بمکند، نحیف و فرسوده مان کنند، خانواده هایمان را از هم بپاشند، تحقیرمان کنند و توی سرمان بزنند. در حالیکه تمام روز و ماه و سال و عمرمان به کار بی مزد و پرمشقت و پرمخاطره میگذرد، حتی خوراک و تحصیل و داروی جگرگوشه های نازنینمان را هم از ما ربوده اند، تا کاخهای خود را از استثمار ما بسازند و ما را در قعر جهنمی که برایمان ساخته اند رها کنند. بیائید علیه همه اینها بشوریم.

زنده باد جنبش همبستگی
زنده باد اعتصاب