١٤ شهریور ١٣٩١ -٤ سپتامبر  ٢٠١٢

کارگر کمونيست ٢٢٥

در معرفی جنبش کارگری چین

همبستگی قدرت است (٣)
ناصر اصغری
اعتراضات بعدی و خصوصا بعد از اعتصاب موفق كارگران شركت هوندایی در نانهای، كه بدنبال پشت سر گذاشته شدن تأثیرات بحران مالی بود، بیشتر در شركتهای سودده و عمدتا در شركتهایی رخ می دادند كه امتداد شركتهای ماشین سازی ژاپنی بودند. مثلا:
ـ ٧ ژوئن ٢٠١٠، اعتصاب بیش از ٢٠٠ كارگر كارخانه قطعات ماشین سازی فوشان فنگفو كه یكی از كارخانجات امتداد ماشین سازی هونداست. مطالبه كارگران اعتصابی افزایش دستمزد بود.
ـ ٩ ژوئن ٢٠١٠، اعتصاب حدودا ٥٠٠ كارگر یكی از كارخانه های هوندا در ژانگشان كه خواهان افزایش دستمزد پایه از ٩٣٠ یوان به ١٦٠٠ یوان بودند. مطالبه دیگر این اعتصابیون دو برابر شدن دستمزد برای ساعات اضافه كاری بود.
ـ ١٧ ژوئن ٢٠١٠، اعتصاب بیش از ٢٠٠ كارگر كارخانه قطعات سازی برای هوندا، كه مطالبه آنها شامل افزایش دستمزد، حق مسكن و حق شیفت شب و غیره می شد.
ـ ١٧ ژوئن ٢٠١٠، كارگران كارخانه تویوتا گوسی در تیانجان برای مطالبه افزایش دستمزد دست به اعتصاب زدند.
ـ ٢١ ژوئن ٢٠١٠، ١١٠٠ تن از كارگران كارخانه ای از تویوتا و ١٥ شركت ماشین سازی دیگر در منطقه نانشا از گوانگژو در اعتراض به پایین بودن دستمزد و همچنین مطالبه بهبود بیمه و خدمات دست به اعتصاب زدند.
ـ ١٢ ژوئیه ٢٠١٠، نزدیك به ٢٠٠ تن از كارگران یكی از كارخانجات در فوشان كه قطعاتی برای هوندا تولید می كند، برای مطالبه افزایش دستمزد دست به اعتصاب زدند.
٢١ ژوئیه ٢٠١٠، كارگران كارخانه وسائل الكترونیكی اتومبیل به نام Omron، در منطقه گوانگژو كه دزدگیر اتومبیل و غیره تولید می كند، در اعتراض به پائین بودن دستمزدها دست به اعتصاب زدند.
آنچه که كارگران مراكز فوق را به طرف دست زدن به اعتصاب سوق می داد، سوددهی بالا شركتهای ماشین سازی و دستمزد بسیار پایین به كارگران بود. گزارش به یک استادان یكی از دانشگاههای ژاپن به نام شن كایبین (Shen Caibin) استناد میکند كه چین هم اكنون از مهمترین كشورهای سودده برای شركتهای تولید قطعات اتومبیل برای بازار جهانی است. وی در ادامه می گوید كه گرچه كارفرماها و رؤسای این شركتها بخشی از این سود را تصاحب میکنند، اما از آنجا كه چیزی به كارگران نمی رسد، این بی عدالتی آنها را به طرف دست زدن به اعتصاب می كشد. در ادامه، این گزارش از قول یكی از كارشناسان مسائل كارگری در یكی از دانشگاههای پكن به نام ژائو وی (Zhao Wei) می نویسد: استفاده از متدی كه به Lean Production معروف است، كه كارگران را مجبور به تحمل ساعات كار طولانی غیرمعمولی می كند و كار فراوان و سنگینی را همراه با كنترل شدید كارفرما به آنها تحمیل می كند، خشم كارگران را به دنبال داشته است. تصویر بالا، كاراكتر دیگری از جنبش كارگری نوین در چین را نیز به دست می دهد. اینكه اعتصابات كارگری تقریبا در یك منطقه خاص و روی صنعت خاصی متمركز شده است. گزارش می نویسد كه بیش از ٢٠ اعتصاب در بخش قطعات ماشین سازی در منطقه دلتای رودخانه مروارید، در بین دو ماه، از ١٧ ماه مه ٢٠١٠ تا ١٦ ژوئیه ٢٠١٠ گزارش شده اند. یك چنین تمركزی در اعتصابات كارگری در بخش حمل و نقل و بهداشت در سه سال گذشته به چشم می خورد كه می شود از نمونه های زیر مثال آورد: اعتصاب رانندگان اتوبوسها كه دستمزد نازلی دریافت می كنند در ژانگژو كه مركز استان هنان است، در شهر جنوبی دونگاون، ژنژن، گوانگژو، منطقه لوانچنگ در هبی و در لانژو، مركز استان گونسو. گزارش به آخرین نمونه قبل از انتشار گزارش اشاره می كند كه در سراسر چین پرسنل شركتهای اتوبوسرانی در شهرهای كوچكتر دست به اعتصاب و اعتراض زده اند.
ـ اتوبوسرانان منطقه هواینینگ در اعتراض به عدم پرداخت دستمزدهایشان، روز ٤ ژوئن ٢٠١١ دست به اعتصاب زدند.
ـ كاركنان چندین شهر در استان هنان دست به اعتصاب زدند.
ـ اتوبوسرانان شهر یویانگ در آنهوی روز ٢٠ ماه مه ٢٠١١، در اعتراض به عدم اجرای قوانین تازه استانی توسط مدیریت، كه بهبودی در شرایط كار و زندگی آنها ایجاد می كرد، دست به اعتصاب زدند.
اتوبوسرانانی از شهر آنكانگ در ایالت شانسی روز ١٨ ماه مه ٢٠١١، در اعتراض به عدم پرداخت یارانه سوختی، دست به اعتصاب زدند.
١٦ اتوبوسران در شهر گانیو از استان جیانگسو، روز ٢٥ فوریه ٢٠١١ دست به یك اعتصاب یك روزه زدند.
گزارش همچنین به اعتصاب مكرر تاكسیرانان در سه سال گذشته به دلیل مشكلات متعددی كه با دولت ایالتی، شركتهای تاكسرانی و مقامات محلی داشته اند، اشاره می كند. بیش از ٣٣٠٠ تاكسیران در شهر ژنژن در اكتبر ٢٠١٠ دست به یك اعتصاب سه روزه زدند. از ١ تا ٣ اوت ٢٠١١، هزاران تاكسیران در شهر توریستی هانگژو بخاطر مطالبه افزایش كرایه، دست به اعتصابی سه روزه زدند. دولت محلی عقب نشینی كرد و به بخشهای مهمی از مطالبات كارگران گردن گذاشت.
این بخش از گزارش به اعتصاب بیش از ٢٠٠٠ رانندگان كامیون در منطقه ساحلی شانگهای از روز ٢٠ تا ٢٣ آوریل اشاره می كند كه به مخارج و هزینه های سرسام آور اعتراض داشتند.
در اعتراضات مربوط به بهداشت (Sanitation sector) گزارش به اعتصابات كارگران با دستمزد پایین اشاره می كند: اعتصاب در شهر یبین در ایالت سیچوان در ٢٢ دسامبر ٢٠٠٩ و ١٦ فوریه ٢٠١٠. اعتصاب بیش از ٣٠٠ تن از كارگران این بخش در شهر گوانگژو در ١٩ ژانویه ٢٠١٠. اعتصاب بیش از ٦٠ تن از كارگران در كیانجینگ در ایالت هیوبی در روز ٢١ سپتامبر ٢٠١٠، كه شامل تعدادی از كارگران بازنشسته نیز می شد. نزدیك به ١٠٠٠ تن از كارگران این بخش روز ١٨ نوامبر ٢٠١٠ از شهر ژنژن دست از كار كشیدند. چند صد تن از كارگران این بخش روز ٢١ دسامبر ٢٠١٠ از شهرك دانگوان دالانگ دست از كار كشیدند. بیش از ٨٠ تن از كارگران این بخش، در اعتراض به عدم پرداخت دستمزدهایشان روز ٢٨ مارس ٢٠١١، از منطقه گوانگژو هیژو دست به اعتصاب زدند.
علاوه بر اعتصابات یاد شده، كارگران در منطقه دالیان در اواخر ماه مه و ماه اوت ٢٠١٠، دست به اعتصاب در ٧٣ شركت مهم زدند كه از این تعداد ٤٨ اعتصاب وابسته به شركتهای ژاپنی بودند. مجموعا ٧٠ هزار كارگر در این اعتصابات شركت كرده و خواهان افزایش دستمزد شدند.
این گزارش ادامه می دهد كه گرچه این اعتراضات هماهنگ نبودند، اما مطالبات مشابهی داشتند و كارگران گرچه دارای تشكلهای شناخته شده نبودند، اما از اعتصابات همدیگر درسهای لازم را می گرفتند.
ادامه دارد