١٥  فروردین  ١٣٩١ -  ٣   آوریل   ٢٠١٢

کارگر کمونيست  ٢٠٣

کارگران مصر:
انقلاب نهایی یک انقلاب کارگری است!

(متن گزارش تلویزیون ریل نیوز از اعتصاب اتوبوسرانان مصر)

مترجم حبیب بکتاش


توضیح مترجم
بیرون بیایید، بیرون بیایید، شما ترسوها
این فریاد فروخفته کارگران اتوبوس قاهره است به دزدان و جنایتکاران اخوان المسلمین و شورای نظامی که دست در دست هم تصمیم گرفته اند سر انقلاب مصر را ببرند. گزارش اعتصابات رانندگان اتوبوسرانی عمومی مصر در شماره پیشین کارگر کمونیست به حضور خوانندگان ارائه شد. نوشته زیر متن پیاده و ترجمه شده یک نوار هشت دقیقه ای از اعتصاب اتوبوسرانان مصر در مقابل پارلمان است. این متن شامل صحبتهای گزارشگر شبکه تلویزیونی ریل نیوز (The Real News)، جهان حافظ، و صحبتهای کارگران خشمگین است که صحبتهای کارگران بشکل پررنگ در متن تفکیک شده است. من هیچ دخل و تصرفی در صحبتهای کارگران نکرده ام و عینا پیاده و ترجمه کرده ام. کارگران گرسنه فیشهای حقوق دریافتی خود را نشان میدهند که از ٦٠ دلار در ماه تجاوز نمیکند و میپرسند چطور میشود با این زندگی کرد. همین کارگران بصراحت میگویند که اخوان و ارتش دست در دست هم به حقوق کارگران حمله میکنند. همین کارگران به صراحت میگویند که انقلاب نهائی در راه است و اینبار این یک انقلاب کارگری خواهد بود.

بیرون بیایید، بیرون بیایید، شما ترسوها
جنبش کارگری مصر به انتقام آمده است. اعتصابات سراسری در بخشهای مختلف عمومی و خصوصی زندگی روزمره را برای تقریبا دو هفته مختل کرده است. وزارتخانه های اطراف پارلمان در قاهره هزاران کارگر در جلوی در خود دارند که خواهان دستمزدهای بهتر هستند و یا علیه فساد مداوم و بی مسئولیتی دولت اعتراض میکنند. اعتراضات کارگری کارخانه های عمده را به تعطیلی کشانده اند و جاده های اصلی به شهرهای سوئز، اسکندریه، ناحیه دلتای نیل، و سرتاسر مصر بالا را بسته اند.

اعتصاب، اعتصاب
بخش حمل و نقل عمومی در مرکز نا آرامیهای کارگری بوده است. قطارها در ایستگاهها متقوقف شدند، رانندگان تاکسی جاده های اصلی را بستند، و اتوبوسرانان حمل و نقل توده ای را در مصر بزرگ، گیزا، و استانداری علیو بیه مختل کردند. این یکی از ٢٧ گاراژ اتوبوس است که در اعتصاب عمومی شرکت میکنند. اتوبوسرانان لیست بلند بالائی از شکایت به استانداری دارند و اصرار دارند که خواستهای آنها بدون تزلزل است.
من دنبال معجزه نیستم. من یک چیز را میخواهم: حقوق کارگران. که کارگر حق خودش را داشته باشد. پایه ای ترین حقوق. مثلا کارگر بیمه پزشکی دارد. ما آنرا نداریم. یک یونیفرم. هرگز نداشته ایم. هرگز. مراقبت پزشکی؟ شما میبینید که بطور غیر انسانی با ما رفتار میشود.
آنها میگویند خواستهای آنها حقوق پایه ای کارگری و انسانی هست. از زمان سقوط مبارک کارگران از دولت میخواسته اند که حمل و نقل عمومی را از اداره مورد نفرت حمل و نقل عمومی خارج کند و تحت مسئولیت وزارت حمل و نقل قرار دهد.
١٧ سال کار و این چک من است. ٣٥ دلار در ماه.
کارگران مظطرب توضیح میدهند که دستمزدهای ثابت آنها را به فقر کشانده است و حالا نا امیدی.
٢٦ دلار در ماه. - یک راننده ای که چهل سال کار کرده است با حقوق ٢٤٨ دلار بازنشسته میشود. حقوق ماهانه او ٤٨ دلار. این از پس چه برمی آید؟ از پس چه کسی بر می آید؟ اگر او این پول را از طریق گدائی در خیابان هم بدست آورد کاری برای او نمیکند. - من در سال ١٩٦٦ شروع به کار کردم. چه کسی این را قبول خواهد کرد؟ آنها چقدر میسازند و ما چقدر میسازیم. آنها چقدر بر میدارند و ما چقدر بر میداریم. - ٢٢ سال است کار میکنم و حقوق من ٥٦ دلار در ماه است. - ٥٦ سال کار کرده ام. یکسال دیگر من بازنشسته میشوم. آیا این پرداخت است؟ نه این اشتباه است. - آنها مزایای سالانه ٣٥ دلار قول میدهند. یا ٢٨ دلار. همه اینها دروغ است. این چک من است و این است مقداری که من دریافت میکنم. - من دو دختر دارم و بچه سومم در راه است. بخدا سوگند میخورم که سه تا بچه خواهم داشت. این فیش پرداخت من است. اجاره ٥٠ دلار است. برق ٩ دلار است. آب ٦ دلار است. هزینه حمل و نقل مرا حساب کن، خرج بچه هایم را حساب کن. من چکار خواهم کرد؟! من رفتم بیرون و بعد شیفت خود کار دیگری کردم. بعد از اینکه شیفت ما تمام میشود ما به کار دیگری میرویم. و باز ما شیفتمان را در ساعت ١ صبح شروع میکنیم. همه اش برای یک ٣٠ دلار اضافه؟ خدایا بر سر آنها بیار آنچه را که آنها بر سر دیگران می آورند. بیرون شو. بیرون شو مبارک.
اعتصاب کارگران سالها قبل از انقلاب مصر را در بر گرفت و به رشد خود ادامه می دهد. این اعتصاب عمومی بود که ضربه آخر را به حسنی مبارک وارد کرد.

شورای نظامی: نقش شما در این امور چیست؟
از آنموقع اعتراضات کارگری شدت یافته است و شورای نظامی را با یک تهدید نیرومند به حاکمیت خود مواجه ساخته است.
این انقلاب هرگز از ما گرفته نخواهد شد. هنوز فساد وجود دارد. و هنوز عدالت وجود ندارد. انقلاب برای عدالت بود. حالا تمام شرکتها و بخشهای دولتی اعتصاب میکنند.
در یک اقدام عجولانه برای مقابله با اختلالی که توسط اعتصاب بوجود آمده بود، شورای نظامی ٥٠ اتوبوس نظامی را بکار گرفت تا مسافران خشمگین را در شهر جابجا کنند. این اتوبوسها بوسیله سربازان جوان ارتش رانندگی میشوند.
شورای نظامی اتوبوسهای ارتشی را بکار گرفت تا مسافران را برای ٥ سنت جابجا کنند. من به شما میگویم این اتوبوسها را به من بدهید. من به این اتوبوسها احتیاج دارم. من فردا شروع به رانندگی آنها خواهم کرد. چطور آنها پول ندارند؟ - ٥٠ اتوبوس کاری از پیش نخواهد برد. یا یک خیزش توده ای دیگر یا یک کودتای نظامی تا ما را تمام کنند. – ٢٧ گاراژ اینجا شرکت میکنند. ٥٠ اتوبوس ارتش کاری از پیش نخواهد برد. – ما به اخوان المسلمین رای دادیم به این امید که کاری برای ما خواهند کرد. آنها بدتر هستند و حتی بی توجه تر. – نه اخوان المسلمین و نه سلفیها. آنها با شورای نظامی هستند.
کمپین روابط عمومی شورای نظامی از طریق رسانه های دولتی کارگران را با اتهام اوباشان تنبل بدنام میکند. رانندگان اتوبوس اغلب توسط شهروندان طرفدار دولت روبرو میشوند.
آیا شما کسی دارید که شما را نمایندگی کند؟ نه آقا. ما احتیاجی به کسی نداریم که از طرف ما صحبت بکند. شما زندگی روزمره را برای بسیاری از مردم مشکل میکنید. ما علیه مردم نیستیم. ما علیه دولت و استانداران آن هستیم. ما علیه مردم نیستیم. چرا این را میگویم؟ بخاطر اینکه مردم از طریق رسانه ها به ما حمله کردند. و ما علیه آنها نیستیم. ما فقط حقوقمان را میخواهیم، مثل هر کس دیگر.
فعالین کارگری میگویند که دولت مصر در جنگ با کارگران مصر است. مذاکرات شکست خورده، خواستهای بر آورده نشده، و قوانین ضد کارگری را از جمله دلایل آن ذکر میکنند که مانع تشکیل اتحادیه های مستقل خواهد بود. کارگران پیمان بسته اند که از طریق خیابان با قانون بجنگند.
ما تا کی ساکت خواهیم نشست؟ ما ملتی بدون قانون گشته ایم. یک ملت بدون دموکراسی. یک ملت بدون حقوق. همه چیز مخروبه است. و ما هرگز دوباره ساکت نخواهیم شد. – اینجا را نگاه کن آقا. اینجا را نگاه کن ارباب. این ان.دی.پی. (حزب مبارک) هست یا چه؟
خارج از پارلمان، کارگران نمایندگان را بخاطر بی توجهی به خواستهایشان محکوم کردند.
حالا ما نخست ویزیری میخواهیم که به مردم نزدیک باشد. اخوان المسلمین به نخست وزیری قنزوری رای داد ولی حالا میخواهند او برود. وزارتخانه ها کاری نکرده اند. پارلمان هم کاری نکرده است. کشور در هرج و مرج است. مردم از گرانی خسته و بیمارند. ما روغن آشپزی نداریم، گاز نداریم، نان نداریم و هیچ چیز دیگر نداریم. این ثبات نیست. این نمیتواند باشد. انقلاب باید برگردد و خواستهای اولیه ما را ادامه دهد. عدالت اجتماعی، کرامت انسانی، و آزادی.
روز دوشنبه کارگران اعلام کردند که اگر به خواستهای آنها طی مذاکرات با مقامات دولتی پاسخ داده شود اعتصاب را پایان خواهند داد.
خواستهای کارگران اینها هستند: تحت مسئولیت وزارت حمل و نقل باشند و دستمزد ١٠٠ ماه برای بازنشستگی. اگر آنها این دو خواست را تامین کنند، کارگران موافقت خواهند کرد و ما به سر کار برخواهیم گشت. اگر ما در وزارت حمل و نقل نباشیم، و اگر دستمزد ١٠٠ ماه تضمین نشود، ما به اعتصابمان ادامه خواهیم داد.
بعد از ساعتها مذاکره، امتیازات داده شده قادر نشد کارگران را راضی کند و نخست وزیر، کمال القنزوری، ٢٨ ماه از میزان خواست کارگران را پائین آورد و در نتیجه پرداخت ٧٢ ماه برای بازنشستگی را پیشنهاد کرد. در ضمن، وزیر حمل و نقل به رسانه ها گفت که غیر ممکن است که رانندگان اتوبوسهای عمومی را در وزارت خود جا دهند و باز هم آنها را به اداره مورد تنفر حمل و نقل سپرد. اتوبوسها صبح روز سه شنبه تعطیل ماندند. کارگران میگویند که علیرغم خشم مردم و تبلیغات رسانه ها که تصویر بدی از آنها میدهد، به اعتصاب خود ادامه خواهند داد. جنبش کارگری بعد از حرکتهای توده ای سپتامبر و اکتبر سال پیش افت کرد، اما حالا کارگران هشدار میدهند که اگر خواستهای آنها پاسخ داده نشود، اعتراض آنها میتواند یک خیزش دیگر را جرقه بزند، این بار علیه شورای نظامی.
منتظر باشید، انقلاب نهائی دارد می آید!
منتظر انقلاب کارگران باشید!
٤ مارس ٢٠١٢