خیزش نوامبر

حسام الحملاوی
ترجمه حبیب بکتاش

انقلاب مصر در عرض ١٨ روز یا ماه حل و فصل نخواهد شد. "سالها" طول خواهد کشید تا گرد و خاک بخوابد، شاید چهار یا پنج سال، من نمی‌دانم. موجها خواهند آمد، جذر و مد خواهد بود، نبردهایی پیروز خواهیم بود، نبردهایی شکست خواهیم خورد.
خیزش نوامبر تنها یک فصل از انقلاب مصر است، اما فصل نهایی نیست.
ما راه درازی را طی کرده‌ایم. ما همه میتوانیم وضعیت را در ماه فوریه بخاطر بیاوریم، زمانی که احتمال داشت آدم بخاطر شعار علیه ارتش در یک تظاهرات زجر کش شود. حالا یک سرخوردگی وسیع نسبت به اسکف ( شورای امنیت نیروهای مسلح) وجود دارد. امروز اکثریت مردم میتوانند ببینند که آنها چیزی جز ژنرالهای ارتش مبارک نیستند که در عمل ضد انقلاب را رهبری میکنند.
این انتخاباتها بی معنی هستند. "شورای مشورت مدنی" بی معناست. پروسه سیاسی، آنچنانکه در حال حاضر توسط اسکف در دست تدارک است، مدل قدیمی ترکیه را دنبال میکند. و گویا ما باید مشغول لذت بردن از انتخابات و بازی با سیاستمداران غیر نظامی کت و شلواری باشیم در حالیکه برنج (برنج آلیاژی از زینک و مس است که در اینجا به مقامات بالای ارتش یا ژنرالها اشاره دارد. مترجم) سهم خود از اقتصاد را حفظ خواهند کرد و از محاکمه و حساب پس دادن مصون خواهند بود.
ما هرگز نباید به کمتر از یک کابینه انقلابی قانع شویم که بتواند این ژنرالهای اسکف را به تورا (اسم محلی در مصر) بفرستد.
در حالیکه میدان تحریر بخار از دست میدهد، جنبش "اشغال کابینه" ادامه مییابد. ما نباید روحیه مان بخاطر پایان قیام ضعیف شود. این کلمات مرا بخاطر بسپارید، قیامهای بیشتری در راهند و آنها حتی میلیتانت‌تر از این خواهند بود. کارایی گروههای مختلف جوانان، هم محافل غیر رسمی جوانان رادیکال و هم گروههای چپ انقلابی، بسیار بیشتر از تحصنهای ژانویه-فوریه و ژوئیه پخته تر و سازمانیافته تر بوده است. غیبت اخوان المسلمین در قیام، علیرغم پیروزیهای انتخاباتی آنها، شکاف بین بخشهایی از جوانان و رهبری فرصت طلب آن را عمیقتر کرده است.
در قیام بعدی ما قویتر و سازمان یافته‌تر خواهیم بود.
میلیونها نفر در مضحکه انتخابات جاری شرکت کردند. عجله آنها برای رای دادن از آرزوی عمومی آنها برای خلاصی از اسکف ریشه میگیرد. ژنرالها بازی خطرناک بالا بردن انتظارات از پارلمان آینده را بازی کرده‌اند، انتظاراتی که هر روز با بیانیه‌های حکومت نظامی درباره محدودیت قدرت پارلمان و کابینه به یاس تبدیل میشوند. قبلا و هم اکنون یک پروسه بی اعتمادی به ارتش در حال شکل گیری است که با اولین جلسه پارلمان خشم مردم را شعله ورتر خواهد کرد. من انتظار دارم که بمحض باز شدن پارلمان، سیل کارگران و کارمندان خدمات اجتماعی با خواستهای خود خیابانهای اطراف پارلمان را به اشغال در بیاورند. و اینها خواستهایی خواهند بود که دولت بیکفایت قادر به پاسخ دادن نخواهد بود و این مبارزه را به یک مرحله بالاتری خواهد برد.

ما نباید بنشینیم و منتظر باشیم تا بی اعتمادی خودبخودی اتفاق بیافتد، همانطور که ما در ماه فوریه در برابر موج حمایت از اسکف ساکت ننشستیم. ما آن موقع محکم بر مواضع خود پافشاری کردیم و اصرار کردیم که اسکف چیزی جز ژنرالهای ضد انقلاب مبارک نیست. آن موضع در آن زمان محبوبیت نداشت، اما امروز اوضاع متفاوت است. و مردم بسادگی مواضع را فراموش نمیکنند و اینکه چه کسی چی گفت و کی آنرا گفت. و در حالیکه ما مجبوریم کار میدان تحریر را به تعلیق در آوریم و بر روی اشغال کابینه کار کنیم، ما نباید فراموش کنیم که نبرد در مراکز کار و در دانشگاه‌ها حل و فصل خواهد شد.*
٣ دسامبر ٢٠١١