٢٤  خرداد  ١٣٩٠ -  ١٤   ژوئن  ۲۰۱۱

کارگر کمونيست  ١٦١

كمپین برای اخراج جمهوری اسلامی از آی ال او را با قدرت جلو ببریم

شهلا دانشفر

صدمین اجلاس سازمان جهانی كار،‌ای ال او، برگزار شد و با رفتن تیمی از حزب كمونیست كارگری ایران به آنجا و حضور بهرام سروش در این اجلاس با فریاد جمهوری اسلامی باید از‌ای ال او، اخراج شود، و كارگر زندانی باید آزاد شود، ما توانستیم بار دیگر صدای اعتراض كارگران و مردم ایران را در این اجلاس انعكاس دهیم. اعتراض ما به حضور هیات جمهوری اسلامی این رژیم آپارتاید جنسی و جنایت و سركوب در این اجلاس بود و ما این اعتراض را ادامه میدهیم.

حضور ما در اجلاس‌ای ال او در تداوم تلاش ما برای منزوی كردن جمهوری اسلامی در سطح بین المللی است. ما خواهان بسته شدن سفارت خانه‌های این رژیم اعدام و فقر و فلاكت در همه كشورها هستیم. ما خواهان اخراج جمهوری اسلامی از تمام مراجع و سازمانهای بین المللی و از جمله سازمان جهانی كار هستیم. ما همانطور كه در حضور قدرتمند سال گذشته خود در اجلاس سازمان جهانی كار اعلام داشتیم، جای قاتلین فرزاد كمانگر، جای حكومتی كه كارگر را بخاطر اعتراضش به بیحقوقی خود زندان و شكنجه میكند، جای حكومتی كه كارگر را بخاطر برپایی اول مه به حكم شلاق محكوم كرده و بر بدن او شلاق میكشد و جای این رژیم سنگسار و اعدام در این اجلاس نیست. بلكه در پشت میز محاكمه است و سالهاست كه بر روی این سیاست میكوبیم و با حضور هر ساله خود در اجلاس‌ای ال او این اعتراض را اعلام كرده و تلاش كرده‌ایم تا حرف دل مردم ایران را در مقابل دوربین‌هائی که این اجلاسها را گزارش میکنند به مردم جهان مخابره کنیم.

اقدام امسال ما و حضور بهرام سروش با پوستری از عكس كارگران زندانی كه بر روی آن نوشته شده بود جمهوری اسلامی باید از‌ای ال او اخراج شود، اقدامی قدرتمند در جهت پیشبرد این كمپین اعتراضی و در واقع یك تودهنی بزرگ به سازمان جهانی كار و مماشاتش با جمهوری اسلامی است. ما با این كار و با جلب توجه جهانیان در واقع داریم به خود این سازمان هم فشار می‌آوریم كه هیات رژیم را باید بیرون كند و جای این رژیم اعدام و سركوب در این اجلاس نیست. ما با این كار در واقع به سازمان ملل و‌ای ال او كه در واقع شعبه‌ای از آنست و نیز به همه دولتهای جهانی اعلام كردیم كه اجازه نمیدهیم با سیاستهای سازشكارانه و مماشات جویانه شان در مقابل مبارزات انقلابی مردم ایران بایستند. و تا همین جا موفقیت‌هایی نیز داشته‌ایم. بویژه وقتی كسی این حركت ما را در متن اوضاع پر التهاب جامعه ایران ببیند، جایگاه و اهمیت این حركت بیشتر روشن میشود.

خوشبختانه امروز می‌بینیم كه خواست اخراج جمهوری اسلامی از سازمان جهانی كار به گفتمان وسیعی دارد تبدیل میشود. از جمله در همین ٩ ژوئن ما شاهد فراخوان ٥ سندیکای کارگری از فرانسه و سندیکای او ان‌ای آ از سویس به میتینگی اعتراضی در مقابل مقر سازمان جهانی کار بودیم. میتینگی در اعتراض به سیاست‌های ضدکارگری جمهوری اسلامی و با خواست آزادی فوری کارگران زندانی در ایران كه در آن دهها نفر از فعالین از احزاب و گروههای مختلف اپوزیسیون جمهوری اسلامی از جمله حزب کمونیست کارگری و نمایندگانی از سندیکاهای سنگال، ایتالیا و اسپانیا نیز شرکت داشتند. در همین راستا است كه ٤٠ انجمن و نهاد مدافع حقوق كارگران ایران در سوئد طی نامه‌ای سرگشاده به سازمان جهانی كار‌ای ال او ضمن اعلام حمایت از این فراخوان، مینویسند: "از گرد هم آیی فراهم آمده درتاریخ ٩ ژوئن درژنو، قویا پشتیبانی نماییم ودرچهارچوب دفاع ازمیثاق‌های جهانی و خاصه مفاد حقوق بشر، بر خواست آزادی همه کارگران و دیگرزندانیان سیاسی وخروج نمایندگان قلابی و امنیتی وشبه کارگری رژیم اسلامی ازسازمان جهانی کار (آ.ال.او ) را خواستارگردیم". این اعتراض باید گسترده و سراسری شود و بكوشیم تا در تمام كشورها خواست اخراج جمهوری اسلامی از تمام مراجع جهانی و از جمله از سازمان جهانی كار را به یك جنبش بزرگ تبدیل كنیم.

واقعیت اینست كه امروز جمهوری اسلامی بیش از هر وقت در سطح جهانی منزوی است. خیزش انقلابی مردم ایران در سال ٨٨، مبارزات هر روزه مردم علیه این رژیم، انقلابات كشورهای شمال آفریقا و خاورمیانه، گفتمان‌های جهانی را حول ایران و به یك اعتبار حول همه كشورهایی كه اكنون علیه دیكتاتور‌ها بپا خاسته‌اند را تغییر داده است. از سوی دیگر در همین چند ساله شاهد روزهای همبستگی با مردم ایران از سوی اتحادیه‌های كارگری و سازمانهای انساندوست در سراسر جهان بوده‌ایم. در چنین فضایی است كه ما در سازمان جهانی كار اعتراض خود را اعلام كرده و از اتحادیه‌های كارگری میخواهیم كه به دول خود فشار بیاورند و به سازمان جهانی كار فشار بیاورند كه مراودات سیاسی خود را با این حكومت قطع كنند، سفارت خانه‌هایش را ببندند، جمهوری اسلامی را از‌ای ال او اخراج كنند، و غیره. این فشارها بر روی جمهوری اسلامی سنگین است. بویژه در شرایطی كه جامعه چنین در تب و تاب است و خودشان چنین از هم پاشیده و به جان هم افتاده‌اند.

خصوصا ما شاهد روند رشد رادیكالیسم در جنبش اعتراضی كارگری جهانی هستیم و امسال سال گسترده‌ترین اعتراضات كارگری در سطح جهانی علیه سیاست‌های ریاضت اقتصادی دولتها بود. این شرایط زمینه‌های همبستگی جهانی كارگری را بیشتر میكند. و از همین رو انعكاس اخبار اعتراضات مردم و كارگران یك راه موثر جلب توجه بدنه كارگری اتحادیه‌ها و افكار عمومی جهانی و جلب همبستگی بین المللی سازمانها و اتحادیه‌های كارگری در سطح جهان است. خصوصا خیزش انقلابی مردم در سال ٨٨ و رشد اعتراضات كارگری و گسترش فعالیتهای ما در سطح جهانی، از جمله كمپین عظیمی چون كمپین سكینه محمدی علیه سنگسار وضعیت مردم ایران را در مقابل چشمان جهان قرار داده است و همه اینها بیشترین زمینه‌های جلب همبستگی جهانی را از مبارزات مردم ایران فراهم كرده است. در چنین اوضاع و احوالی سازمانهای کارگری در سطح بین المللی نیز با محدودیت‌های كمتری میتوانند نسبت به اعتراضات مردم و كارگران ایران عكس العمل نشان دهند و حمایت و پشتبانی خود را اعلام كرده و خود را راحت‌تر از احزاب حاکم جدا كنند و رادیکالتر عمل نمایند. از سوی دیگر همین حركات اعتراضی‌ای كه در همین چند سال ما در اجلاس سازمان جهانی كار داشتیم، به درجه زیادی سنتهای جدیدی را در سطح جنبش كارگری جهانی از خود به جا گذاشته و حتی بر روی اتحادیه‌های كارگری در سطح جهان تاثیر گذاشته است.

بنابراین اگر به مجموعه این اتفاقات و روندی كه شاهدش هستیم، نگاه كنیم، طبعا به این نتیجه خواهیم رسید كه این فشارها تا همین جا ما را در پیشبرد هدف و خواست فوری‌ای كه داریم یعنی اخراج جمهوری اسلامی از همه مراجع جهانی و از جمله سازمان جهانی كار گامهائی به جلو برده است و با توجه به شرایط امروز در ایران و اوضاع جهانی، به نظر من امروز شرایط بیش از بیش برای به انزوا كشاندن بیشتر جمهوری اسلامی و جلب حمایت بخش‌های وسیعتری از سازمانهای كارگری با این خواست فراهم است. باید این كمپین اعتراضی را با تمام قوا به جلو ببریم.*