شنبه٬ ٣ بهمن ١٣٨٨ -٢٣ژانويه ٢٠١٠

    کارگر کمونيست  ١١٦

        اىميل: kargar_komonist@yahoo.com

 سايت:  http://www.wpiran.org/00-k-komonist/kk-index.htm

گزارش رضا فتحي همکار کارگر کمونيست از نيروگاه سيکل ترکيبي تهران

نيروگاه سيکل ترکيبي تهران در ٣٥ کيلومتري جاده تهران مشهد قرار دارد. در اين مرکز کارگري ٢٠٠٠ کارگر به کار اشتغال دارند. استخدام در اين نيروگاه به ٤ شرکت پيمانکاري سپرده شده است که هريک از اين شرکتها قسمتي از کار اين نيروگاه را در دست دارند. اين شرکتهاي پيمانکاري عبارتند از:
١-شرکت مپنا ٢- شرکت نصب نيرو ٣- شرکت نيرو توان ٤- شرکت سريک
اين شرکتها خودمختار و هر کدام بر اساس قوانيني که خود گذاشته اند عمل مکنند . بطور مثال شرکت سريک ٤ ماه يک بار به کارگران حقوق ميدهد. يا اينکه شرکت نصب نيرو و شرکتهاي مپنا و نيرو توان هر ٢ ماه يک بار به کارگران حقوق ميدهند و اين را در قرارداد کار با کارگران نوشته اند. بدين ترتيب در بهترين حالت هميشه يک ماه حقوق کارگر نزد کار فرما در گرو است. اما در عمل نپرداختن پرداخت حقوق کارگران ماهها به تعويق مي افتد. بطور مثال در شزکت نيروتوان که قسمت اجراي کار را در دست دارد. تا يک ماه گذشته ١٠ ماه حقوق پرداخت نکرده بود . از همين رو کارگران در ماه گذشته دو بار اعتصاب کردند و هر دوبار موفق شدند قسمتي از حقوقهاي معوقهاشان را دريافت کنند . اين روال کار ديگر شرکتهاي اين نيروگاه و اساسا بخش عظيمي از مراکز کارگري در ايران است. و کارگران ناگزيرند هر ماه با اعتراض و مبارزه همان چندر قاز دستمزدي که به آنها پرداخت ميشود و در ازايش کار طاقت فرسايي ميکنند را از جيب کارفرمايان دزد بيرون بکشند و دولت نيز خود حامي اين دزدان است. بويژه در در تمام مناطق کارگري که کار بصورت پروژه ايست اين وضعيت بيداد ميکند. در همين نيروگاه سيکل ترکيبي در شرکت سريک کارگران بايد هر از چند گاهي با اعتصاب و مبارزه حقوق چند ماه خود را نقد کنند و اين نرم اين شرکت شده است. از جمله طي چند ماه گذشته چندين بار کارگران سريک براي دريافت حقوقهاي معوقه خود دست به اعتصاب زدند. لازم به ذکر است که ساعت کار در اين پروژه روزانه ١٢ ساعت است. يعني کارگران از ساعت ٦ صبح الي ٦ عصر در شرايط سخت و دشوار کار ميکنند و از هر حق و حقوقي محرومند. اکنون کارگران نيروگاه سيکل ترکيبي در شرکتهاي مختلفش اعتصاب است. دو هزار کارگر نيروگاه سيکل ترکيبي نيروي بزرگي هستند که به نظرم تنها با ايجاد تشکل خود ميتوانند جلوي زورگويي هاي کارفرمايان بايستند و نه تنها حقوق پرداخت نشده خود را بگيرند، بلکه خواهان افزايش فوري حقوقهايشان و شرايط ايمني محيط کار و کوتاه شدن دست حراست از کارخانه و تحميل تشکيل مجمع عمومي منظم بعنوان مکاني براي تصميم گيري واتحادشان باشند.