روز کارگر، افقی روشن در برابر انسانیت
مرتضی فاتح
اول ماه مه برابر با ١١ اردیبهشت در کشورهای بسیاری به عنوان روز
کارگر جشن گرفته میشود.اگرچه این روز به نام طبقه کارگر ثبت گردیده
است،اما این به این معنا نیست که چنین مناسبتی فقط مربوط به کارگران
است.درحقیقت در این مناسبت کارگران به مثابه طبقه ای که راه حلی انسانی
وبنیادی برای حل معضلات انسانیت گرفتار درنظام سرمایه داری دارد،
خواسته قلبی همه بشریت را اعلام میکنند.
امروز با توجه به اوضاع مصیبت باری که سرمایه داری در طی سالها بر
جهان تحميل كرده وبا بحرانهای اقتصادی وجنگهای ویرانگر کمر به نابودی
جامعه وبنیانهای انسانیت بسته است، بهتر از هر زمانی روشن گردیده که
بشریت برای خلاصی از این وضعیت نابسامان راهی به جز تعیین تکلیف اساسی
با این نظام طبقاتی ندارد. وچنین رهائی میسر نمیشود مگر با مبارزه همه
انسانهای شریفی که منفعتی در این ساختار مبتنی بر استثمار ندارند.چنین
مبارزه ای نیز تنها وتنها به رهبری وبر اساس راه حل سوسیالیستی طبقه
کارگر به سرانجام خواهد رسید.
روز کارگر، روزی است که طبقه کارگر جهانی بار دیگر این راه حل ونیاز
تمامی بشریت را اعلام میکند. روز اعلام کیفرخواست انسانیت برعلیه نظام
طبقاتی سرمایه داری در شکلهای سیاسی متفاوت، توسط کارگران است.
انسان از استثمار، نابرابری، تبعیض، وستم رها نخواهد شد، تا هنگامی
که به رهبری استثمارشده ترین طبقه به جدال با چنین مصیبت هائی به میدان
نیاید. روز کارگر روز اعلام این آمادگی از سوی کارگران روبه جامعه است.
همانگونه که مانیفست کمونیست میگوید طبقه کارگر رها نخواهد شد مگر آنکه
کل بشریت را رها کرده باشد.
در شرایط حاضر که بحران ذاتی نظام سرمایه داری در تمام جهان هرروز
عمیقتروگسترده تر میشود، وسرمایه داران با دزدیدن همان حداقل دستمزد و
کار و مسکن وبهداشت کارگران وسایر مزدبگیران، سعی درحل این بحران
دارند، روز کارگر معنا ومفهومی ویژه دارد.
کارگران با حضور در خیابانها با پرچم راه حل سوسیالیستی میتوانند،
پیشاهنگ بشریت برای دست یابی به جهانی فارغ از استثمار ونابرابری
باشند. جهانی رها از سود وسرمایه، جهانی آزاد وبرابر، جهانی سوسیالیستی
. اگر بخش های وسیعی از مردم جهان،امروز به دلیل بحران موجود مصائب
سرمایه داری را با گوشت وپوست خود احساس میکنند، کارگران وسایر
زحمتکشان در ایران سالهاست که تحت حاکمیت اسلامی سرمایه داران، وحشيانه
ترين ستم و سركوب و استثمار را لمس كرده اند و ميكنند. وضعیت ضد انسانی
حاکم بر زندگی کارگران در ایران امروز، ربطی به اوضاع بحرانی اقتصاد
جهانی ندارد. اما با اين بحران بي ترديد وضعيت وخيم تري در انتظار
كارگران و مردم خواهد بود. داشتند. وضعیت تاسف بار امروز جامعه، نتیجه
سالها حاکمیت اسلامی سرمایه در ایران است. حاکمیتی که جز با سرکوب
وخفقان وفقر وآدمکشی قادر به ادامه حیات نبوده است. در سالهای اخیر با
هرچه عمیق تر شدن بحران حاکمیت در ايران، شرایط اجتماعی واقتصادی به
مراتب دشواری بر اکثریت عظیم مردم این جامعه تحميل شده است. رژیم
اسلامی که برای غلبه بر این شرائط از هیچ روشی روگردان نیست، با تحمیل
فقر وبیکاری وسرکوب فعالین اجتماعی ومردم کوچه وخیابان تلاش دارد تا بر
تناقضات ذاتی خویش وشکافهای درونی خود فائق آید. حکومت اسلامی سرمایه
با تحمیل فقر وسرکوب کارگران وفعالین شناخته شده وتشکل های آنان قصد آن
دارد تا با خاموش کردن صدای اعتراض طبقه کارگر این بخش اصلی معترض
جامعه را وادار به تحمل شرائط موجود سازد. عدم پرداخت دستمزدها، بیکار
سازی، پائین نگهداشتن سطح دستمزدها، تلاش برای پیشگیری از ایجاد
تشکلهای کارگری مستقل و....... در کنار تورم بی سابقه ودزدی وچپاول آیت
الله ها وسرداران میلیاردر مجموعه شرایطی است که هرروزه بخش های گسترده
تری از کارگران را به صحنه اعتراضات اجتماعی متشکل می کشاند. در چنین
شرائطی برگزاری گسترده واجتماعی روز کارگر میتواند در جامعه ایران
تاثیری تعیین کننده برای طبقه کارگر داشته باشد.
اگر چه حتی در دشوارترین سالهای حاکمیت اسلامی روز اول ماه می توسط
کارگران وسایر فعالین اجتماعی به اشکال مختلف مراسمی برپا میگردید، اما
این مراسم تا امروز نشان دهنده نقش تعیین کننده و وزن اجتماعی ویژه
کارگران در رهائی کل جامعه از چنین شرایط شرم آوری نبوده است. کارگران
وفعالین، در فضا هائی جدا از هم وبا شعارها واشکال متفاوت منطقه ای، به
استقبال این روز میرفتند. سنت گلگشت پیش از ١١ ارديبهشت که میتوانست
نقش مجمع عمومی کارگران وفعالین برای برنامه ریزی را داشته باشد، با
اشکال تراشی وایجاد فضای امنیتی در حول وحوش آن عملا نتوانست در سال
گذشته نقش خود را ایفا کند. در سال ٨٨ اما شرایط تغییراتی اساسی کرده
است. اعتراضات گسترده ورادیکال کارگری که عموما با تشکیل مجامع عمومی
وشیوه های متشکل کارگری در سال گذشته خود را به نمایش گذارد، همچنین
تفوق بی چون وچرای گرایش چپ وسوسیالیستی در اعتراضات کارگری، حتی درظرف
های تشکیلاتی سنتی رفورمیستی، شرایطی را فراهم آورده تا فعالین بتوانند
جمعیت زیادی از کارگران ومردم معترض وبه تنگ آمده را در این روز به
خیابانها بیاورند.
برای برپائی مراسم روز جهانی کارگر، فعالین وتشکلهای موجود کارگری
همچنان نقشی مهم به عهده دارند.این تشکلها میتوانند با هر درجه اعتبار
با توجه به فضای رادیکال وسوسیالیستی حاکم بر طبقه کارگر در ایران، با
هماهنگی واتخاذ روشهای مناسب نقش مفیدی در بزرگداشت این روز داشته
باشند. مسلما تشکلهای حکومتی وضدکارگری اسلامی نیز تلاش خواهند کرد تا
از این روز به منظور سیاستهای جناحی وخنثی کردن این روز استفاده
کنند.اما همانگونه که در سال گذشته شاهد بودیم این جریانات از هراس
کارگران حتی به شکل مخفی نیز قادر به عرض اندام در مقابل رادیکالیسم
کارگران نیستند. امروز این تشکلهاي حكومتي حتی در میان خود نیز اعتباری
ندارند. حضور گسترده واعتراضی کارگران در جامعه بهترین پاسخ به این
عناصر ضد كارگري نيز هست. به هر درجه که بتوانیم کارگران معدودی را که
تاکنون گمان میکردند با استفاده از مراسم این دارودسته ها،بتوانند
اعتراض شان را بیان کنند، از اینها دور کنیم، آنها منفعل و منزوي تر
خواهند شد.
با توجه به تعیین حداقل دستمزدی برابر با هیچ، توسط حکومت سرمایه
داران وماهها عدم پرداخت همین دستمزدها،همچنین دستگیری فعالین کارگری
،شعارهای چنین روزی میتواند بر پایه یک ملیون حداقل دستمزد، پرداخت به
موقع دستمزدها، آزادی زندانی سیاسی وآزادی بیقیدوشرط تشکل واعتصاب
باشد.دراین میان مسلما اعلام پشتیبانی از معلمان ودانشجویان وفراخوان
برای اعتراضات مشترک نقش مهمی دراین روز دارد.
امروز با وجود رسانه سراسری، فراگیر وپر مخاطب کانال جدید، کارگران،
تشکل ها و فعالین میتوانند حداکثر هماهنگی وملزومات لازم برای هرچه
گسترده تر کردن این روز را فراهم کنند. امسال نیز مانند سال گذشته
حکومت تلاش خواهد کرد تا از برگزاری گلگشت پیش از اول مه جلوگیری کند.
اگرچه به هر حال میتوان مانند سال گذسته به شکل محدود وچند پاره ای
آنرا برگزار کرداما مانند سال گذشته نتیجه مطلوبی در روند مراسم روز
کارگر نخواهد داشت. به اینها باید مشکل محدود کردن فعالین شناخته شده
توسط حکومت را در این روزها اضافه کرد. به همین دلیل تماس با کانال
جدید خصوصا در برنامه های زنده این کانال که بینندگان بسیاری در همه
مناطق ایران دارد، واعلام زمان ومحل مراسم مستقل کارگران، میتواند به
هماهنگی هر چه بیشتر برای برگزاری مراسم مختلف درسراسرکشورمنجر شود.
در هنگامی که بحران اقتصادی واجتماعی جهان سرمایه داری هرروز
عمیقترمیشود وپایه های حکومت اسلامی سرمایه داران در ایران هرروز
لرزانتر، طبقه کارگر ایران به عنوان معترض ترین وچپ ترین بخش طبقه
کارگر جهانی، میتواند با حضور پر قدرت در روز اول ماه مه، به عنوان
رهبر وسازمانده ایجاد جامعه ای انسانی، در دگرگون کردن نقشه سیاسی فعلی
جهان نقشی تعیین کننده اي را بر عهده بگیرد. |