اعتصاب معلمان و سكوت اپوزيسيون

داوود رفاهي

وعده هاي پوچ و توخالي احمدي نژاد بهانه خوبي بود براي بخشي از رهبري كانون صنفي معلمان تا اعتصابي را كه تحت فشار معلمان مبارز و حق طلب فراخوان داده بود را پس بگيرد و معلمان را دوباره با وعده هاي بي پايه منتظر نگهدارد. اين مماشات آشكار، دهن كجي به خواستهاي معلمان و همچنين تمامي مردم بجان آمده از جمهوري اسلامي بود. ولي تنها چند ساعت از اعلام بازپس گرفتن اعتصاب نگذشته بود كه حزب ما، حزب كمونيست كارگري، با قدرت اعلام كرد كه "معلمان؛ كوتاه نياييد، اعتصابتان را عملي كنيد". معلمان به اين فراخوان نماينده و سخنگوي واقعي خود و همچنين برنامه هاي زنده كانال جديد، كه تنها صداي رساي حمايت از خواستهاي معلمان بود، پاسخ مثبت دادند و تهديد اعتصابشان را عملي كردند. گزارشات رسيده از شهرهاي مختلف حاكي از اعتصابات معلمان در شهرهاي تهران، شيراز، اهواز، آبادان، خميني شهر، اصفهان، تبريز، ممسني، كرمان و چند شهر در كردستان است كه موقع نوشتن اين مطلب همچنان ادامه دارد. اعتصابي به اين وسعت كه در تاريخ حيات جمهوري اسلامي به جرأت مي توان گفت بي نظير بوده است، نه از جانب بقيه اپوزيسيون مورد حمايت قرار گرفت و نه حتي از طريق رسانه هايشان اخبارش منعكس شد. در كمتر سايت نيروهاي اپوزيسيون نشاني از اين حركت وسيع معلمان و حمايت از آنها بچشم مي خورد. از نيروهاي راست اپوزيسيون انتظار حمايت انتظار عبثي بيش نيست. ولي گروه‌هايي كه خود را چپ و كمونيست مي دانند، چرا يك كلام براي حمايت از اين حركت بر زبان نياوردند؟! من شخصا عمده ترين دليل سكوت اين دوستان را پرت و نامربوط بودن آنها از مبارزات و خواسته هاي مردم مي دانم. راديو و تلويزيون آمريكا و بي بي سي كه اگر خاتمي و يا دو خردادي ديگري سرما خورده و عطسه اي بكند، سرتيتر خبرشان مي شود اگر در مقابل اعتراضات معلمان سكوت اختيار كرده اند، قابل درك است؛ ولي احزاب و گروههايي كه خود را مدافع حقوق انسانها مي نامند، آيا معلمان را جزء انسانها بحساب نمي آورند؟ يا شايد از ديد آنها انسان و كارگر خصلتهاي ديگري دارند كه فقط در دنياي آنها وجود دارند! يا لابد حركتهاي اعتراضي بايد مستقيما از جانب خود آنها سازمان داده شده باشد يا خودشان در آن دخيل باشند تا مورد حمايتشان قرار بگيرند.

تحولات بسرعت در حال شكل گيري هستند. كشور آبستن تحولاتي است كه لحظه بروز آن قابل پيش بيني نيست. خشم و نفرت مردم از حكومت حد و مرزي ندارد. مردم براي سرنگوني اين رژيم و بدست آوردن يك زندگي شايسته انسان لحظه شماري مي كنند. بهتر است گروههايي كه خود را چپ و كمونيست مي دانند بخود بيايند و لحظات حساس پيش رو را دريابند. وقت تنگ است، تأملي بايد.
٢۵ فوريه ٢٠٠٩