در حاليکه ١٣ سال از يکى شدن آلمان غربى و شرقى ميگذرد، نه تنها شرايط کار براى کارگران و مردم زحمتکش در ايالتهاى شرقى آلمان بهتر نشده، بلکه نسبت به سابق بدتر نيز شده است. هدف کارگران صنعت فلز شرق آلمان از اين اعتصاب رسيدن به يک حقوق برابر با همکارانشان در غرب آلمان بود. يکى از خواسته هاى مهم کارگران کوتاه کردن ساعت کار از ٣٨ ساعت به ٣٥ ساعت در هفته بود. کارگران صنايع فلز در غرب آلمان ٣٥ ساعت در هفته و با حقوق بالاترى کار ميکنند، اما ساعت کار کارگران شرق بعد از ١٣ سال همچنان ٣٨ ساعت در هفته است.

يکى از سران اتحاديه فلز در يک سخنرانى در برلين گفت: "ديگر وقتش رسيده است که ساعت کار در هفته از ٣٨ به ٣٥ ساعت در هفته برسد. اتحاديه ما نخواهد گذاشت که انسانها در ايالتهاى شرقى آلمان تحت شرايط بدترى از غرب آلمان کار کنند." همچنين يکى از نمايندگان کارگران در سخنانش گفت: "مسئله کوتاه کردن ساعت کار تنها مربوط به عدالت اجتماعى نميشود بلکه مسئله اشتغال را نيز در بر ميگيرد. با وجود ٣٠٠٠٠٠ کارگر در صنايع فلز در شرق آلمان، کوتاه کردن ساعت کار باعث ميشود که ١٥٠٠٠ نفر بيشتر استخدام شوند و ما ميخواهيم از اين طريق کارگران بيکار نيز شانس کار کردن داشته باشند. ما ميخواهيم که کارگران سالم بمانند و سلامت خود را موقع بازنشستگى از دست نداده باشند و يا به خاطر کار طاقت فرسا به بيماريهايى مبتلا نشوند که باعث خانه نشينى زودرس آنها شود. ما ميخواهيم که کارگران زمان بيشترى براى زندگى شخصى خود و خانوادشان داشته باشند. تا بتوانند در فعاليتهاى اجتماعى مثل ورزش، فعاليت در مجامع مختلف، احزاب و غيره شرکت داشته باشند."

لازم به توضيح است که درصد بيکارى در آلمان اکنون بسيار بالاست و تعداد بيکاران روز به روز رو به افزايش است. کارگران صنايع فلز در آلمان شرقى در شرايطى دست به يک اعتصاب زدند که شرودر صدر اعظم آلمان طرحى به نام (آگندا ٢٠١٠) قطع کردن يا پائين آوردن ميزان هر چه بيشتر حقوق اجتماعى مردم نظير حق بازنشستگى و بيمه بيکارى و غيره را به ميان کشيد. هدف اين طرح محدودتر کردن حقوقى است که کارگران و مردم زحمتکش آلمان ساليان دراز براى رسيدن به آنها تلاش و مبارزه کرده اند. دولت آلمان چه در زمان هلموت کهل و حکومت دموکرات مسيحيان و چه بعد از روى کار آمدن شرودر و حکومت سوسيال دموکراتها تلاششان همچنان کوتاه کردن و از سر و ته زدن حقوق بديهى کارگران و کارمندان و همچنين بيکاران بوده است. در صورتى که شرايط و قوانين براى کارفرمايان نه تنها بدتر نشده بلکه با زدن حقوق کارگران بهتر شده است.

اعتصاب

در اوايل ماه ژوئن کارگران صنايع فلز در شرق آلمان دست به يک اعتصاب اخطارى زدند تا بلکه مذاکرات سران اتحاديه با کارفرمايان به نتيجه مطلوب کارگران برسد. بعد از بى نتيجه بودن اين مذاکرات کارگران اعتصابات رسمى خود را در ايالتهاى مختلف شرق آلمان شروع کردند. هزاران نفر از کارگران همزمان دست از کار کشيده و براى رسيدن به خواسته هاى به حق خود دست به مبارزه زدند. در اوج اين مبارزات ٨٤٠٠ کارگر در سه ايالت بزرگ در يک روز همزمان اعتصاب خود را شروع کردند و هر روز بخش ديگرى از کارخانجات صنايع فلز به اعتصابيون پيوستند. دست از کار کشيدن کارگران صنايع فلز و الکترونيک در شرق آلمان و گسترش روز به روز اعتصاب، صنايع وابسته مثل کشتى سازى که يکى از صنايع مهم در آلمان ميباشد را نيز ميرفت که فلج کند.

طى نشستى در تاريخ ٧ ژوئن ٢٠٠٣ اتحاديه ا.گ.متال با کارفرمايان صنايع فولاد به توافقى رسيد که بجاى کاهش فورى ساعت کار، از ماه آوريل سال ٢٠٠٥ ساعت کار به ٣٧ ساعت، از آوريل ٢٠٠٧ به ٣٦ ساعت و از آپريل ٢٠٠٩ به ٣٥ ساعت در هفته برسد. طبق اين قرار البته اگر شرايط بطور عجيبى عوض شود طى مذاکراتى ميتواند هر دفعه به يک سال عقب انداخته شود. يعنى براى هر مرحله يک سال و بدين ترتيب در کل از سال ٢٠٠٩ به سال ٢٠١٢ عقب بيفتد. ضمنا بايد اشاره کرد که اين توافق فقط شامل بخشى از کارگران ميشود و در طى اعتصابات رسمى که تقريبا چهار هفته به طول انجاميد مذاکرات سران اتحاديه و کارفرمايان براى به کرسى نشاندن خواست کارگران در بخشهاى ديگر صنعت فلز بى نتيجه ماند.

در تاريخ ٢٩ ماه ژوئن سران اتحاديه ا.گ.متال بعد از ١٦ ساعت مذاکره با کارفرمايان خاتمه اعتصابات را اعلام کردند. بررسى دقيق بى نتيجه ماندن اين اعتصابات را ظاهرا قرار است بعد از تعطيلات تابستانى انجام دهند. اما توضيحاتى که تا کنون داده شده، استدلالاتى مبتنى بر اين بوده است که شرايط رکود اقتصادى در عدم کسب حمايت وسيع از اين اعتصاب که ميتوانست به اقتصاد اين کشور لطمات سنگينى وارد کند تاثير جدى داشته است. با اينکه تعدادى از شوراهاى کارگرى در کارخانجات فلز در غرب آلمان نيز از اعتصابات حمايت کردند، اما هنگامى که تاثير اعتصابات کارگران در شرق روى کار اين بخش از کارگران در غرب نيز سايه انداخت، اين شوراها از حمايتهاى خود فاصله گرفته و به اعتصابيون در شرق پشت کردند. همين امر باعث اختلافات علنى بين سران اتحاديه در شرق و غرب آلمان شد و نهايتا با نزديک شدن کنفرانس اتحاديه که ميبايست بين "کلاوس زويکل" که دبير کل اتحاديه و مخالف اعتصاب بود و "يورگن پيتر" معاون اتحاديه که مبتکر اين اعتصاب ناميده ميشود و جناح راديکالتر اتحاديه را نمايندگى ميکند، يکى را برگزيند، کلاوس زويکل در روز سه شنبه ٢٢ ژوئيه برابر ٣١ تيرماه استعفاى خود را قبل از موعد اعلام کرد و به اين ترتيب يورگن پيتر به رياست اتحاديه اگ متال رسيد.