داستان غم انگيز مبارزه كارگران با رؤساي اتحاديه ها
در حمايت از Cleveland 5
ناصر اصغري
با مرور تاريخ جنبش كارگري و مبارزه كارگران، بارها و بارها به سركوب
اين مبارزات توسط عوامل كارفرمايان، پليس، ارتش و غيره روبرو مي شويم.
كمتر مبارزه اي است كه دولت را صدا نكرده باشند تا كارگران را سركوب
كند! اما مبارزه كارگران عليه اتحاديهها و سران و حقوق بگيران اين
نهادها گرچه اينجا و آنجا به چشم مي خورد، اما نه برجسته است و نه
دلپذير! متأسفانه در يكي دو دهه گذشته، روبرو شدن با اخبار مبارزه
كارگران با سران اتحاديهها، كه كارگران آنها را اولين سنگر دفاع از
سرمايه و كارفرما ديدهاند، غير مترقبه و غير عادي نبوده است.
اين نوشته را به اين مطلب اختصاص نخواهم داد. فرصت ديگري را مي طلبد.
اينجا به يك نمونه مشخص اشاره خواهم كرد.
۵ كليولندي
روزنامه محلي Statesville در ايالت North Carolina آمريكا، در روز ١٨
فوريه ٢٠٠٨ خبر اخراج ۵ تن از فعالين اتحاديه كارگران ماشين سازي
آمريكا (UAW) را به اطلاع خوانندگانش رساند.
مدتهاست كه سرنوشت ۵ تن از رفقاي يكي از لوكالهاي UAW در آنجا، رفقا
Allen Bradley، Franklin Torrence، Robert Whiteside، Glenna Swinford
و David Crisco را دنبال مي كنم. مي خواستم براي اعلام همبستگي با اين
رفقا در نشريه كارگر كمونيست مطلبي در باره آنها و مبارزهشان بنويسم.
متأسفانه قبل از خواندن خبر اخراجشان از اتحاديه خود، اين امكان برايم
بوجود نيامد.
شهرك كليولند با جمعيتي حدود هزار نفر در غرب ايالت كرولايناي شمالي
قرار گرفته است. يكي از شعب اصلي شركت Freightliner LLC، توليد كننده
تريليهاي ١٨ چرخ، در اين شهر قرار دارد. اين شعبه در سال ١٩٨٩، در
زماني كه كمتر كسي در اين رشته از توليد در فكر سازمان دادن كارگران
براي تشكل پذيري، و بخصوص در اين گوشه از آمريكا بود، تأسيس شد.
كارگران شاغل در اين كارخانه از شهرك مزبور و شهركهاي دور و بر هستند.
كارگران اين كارخانه در سال ٢٠٠٣ با كمك اتحاديه ماشين سازي آمريكا،
توانستند خودشان را سازمان داده و تشكل خود را به كارفرما و دولت
كارفرماها تحميل كنند. در اين گوشه از آمريكا فقط ٣ درصد از كارگران در
اتحاديههاي موجود متشكلاند. متشكل شدن اين بخش از كارگران، در آن
گوشه از آمريكا، اتفاق مهمي بود.
چهار سال بعد، اوايل آوريل سال ٢٠٠٧ در همين گوشه از آمريكا اتفاق
ديگري افتاد. كميته يازده نفره مذاكرات دسته جمعي اتحاديه شركت فوق،
بعد از به نتيجه نرسيدن مذاكره با مديريت، به اتفاق آرا، برخلاف
پيشنهاد حقوق بگيران اتحاديه، كه از كارگران مي خواست به يك قرارداد
كارفرماپسند و ضدكارگري تن بدهد، از كارگران خواست كه در جواب قرارداد
پيشنهادي مديريت و حقوق بگيران اتحاديه رأي به اعتصاب بدهند. كارگران
٩٨ درصد رأي به اعتصاب دادند و وارد اعتصاب شدند. رفقايمان مي گويند كه
اعتصاب قانوني بوده، اما جبهه كارفرما، متشكل از رؤساي اتحاديه و
مديريت، مي گويد كه كميته فراخوان يك اعتصاب غيرقانوني (وحشي) را داده
است. (در شماره ٧۵ نشريه "كارگر كمونيست" به مكانيزم اعتصاب [قانوني و
"وحشي"] و چه زماني كارگران حق اعتصاب دارند را توضيح دادهام.)
وقتي ۵ نفر از ١١ عضو كميته مذاكره وارد كارخانه مي شوند تا تصميم
اعتصاب را به گوش همكاران شيفت شب خود نيز برسانند، مديريت با استفاده
از اين بند از "حق مديريت" كه كارگران و فعالين كارگري حق تبليغ فعاليت
اتحاديهاي در زمان كار را ندارند، اين ۵ نفر را اخراج مي كند. پروسه
قانوني شكايت از عمل اخراج، گاه سالها طول مي كشد. اين كارگران پروسه
قانوني را شروع كردهاند.
در جلسه ماهانه اعضاي اتحاديه در روز ١٦ فوريه امسال، وقتي كه كارگران
اخراجي قصد ورود به جلسه را داشتند، رئيس محلي اتحاديه (پرزيدنت لوكال)
براي بيرون كردن آنها پليس صدا مي زند تا آنها را به دليل ورود به
محلهي ممنوعه (trespassing)، دستگير كند. اين كارگران آنجا متوجه مي
شوند كه از اتحاديه هم اخراج شدهاند. بهانه اخراج اين كارگران گويا
عدم پرداخت حق عضويت بوده است! اما بر كسي پوشيده نيست كه جبهه كارفرما
پشت اين ماجرا بود. زيرا هم حق عضويت پرداخت شده بود و هم اينكه
كارگران اخراجي كه پروسه شكايت را طي مي كنند و منتظر بررسي مي مانند،
معمولا همچنان عضو اتحاديه باقي مي مانند.
پليس صدا كردن براي فعالين كارگري و اخراج آنها از اتحاديهاي كه با
خون دل و مبارزات پيگير خود آن را ايجاد كرده بودند، موجب افتضاح سياسي
براي اتحاديه ماشين سازي آمريكا و كلا جنبش اتحاديهگرائي در آمريكا
شد. صدها تشكل و نهاد كارگري جهاني و هزاران فعال كارگري نامه اعتراضي
به AFL-CIO و UAW نوشتند. براي اين رفقا تور سخنراني در شهرهاي مختلف
آمريكا سازمان داده شد. نهادهاي كارگري زيادي در حمايت از اين رفقا
قطعنامه به تصويب رسانده و كمك مالي كردند.
روز ٢٣ فوريه در جواب به اين افتضاح سياسي و اعتراضات گسترده به رؤساي
اتحاديه، يكي از سايتهاي جانبي UAW نامهاي را درج كرد و گفته بود كه
تاريخ اين نامه ١۵ فوريه است؛ يعني قبل از اخراج اين دوستانمان از
اتحاديه است. در اين نامه كه از طرف يكي از رؤساي اصلي UAW نوشته شده
است، آمده است كه اين ۵ كارگر اخراجي از شركت، هنوز عضو اتحاديه هستند
و هنوز هم داراي مسئوليتهاي قبل از اخراج در اتحاديه خود مي باشند.
ايشان اشك تمساح مي ريزد كه متأسف است كه اين كارگران كارهايشان را از
دست دادهاند و از هيچ گونه تلاشي براي برگرداندن اين دوستان كوتاهي
نخواهد كرد. UAW هر چه مي خواهد مي تواند بگويد. هر چقدر مي خواهد مي
تواند به تاريخ نامههاي خود دستبرد بزند. اما آنچه كه در اين مدت بر
رفقاي ما گذشته است، آينه تمام نماي ضديت اتحاديهگرائي با فعاليت
مستقل تشكلها و فعالين كارگري است. و در عين حال يك نمونه از صدها و
هزاران همدستي سران اتحاديهها و بخصوص در آمريكا، با مديريت در تحميل
قراردادهاي بردهوار به كارگران است.
ــــــــــــــ
* عنوان Cleveland 5 (۵ كليولندي) در بين فعالين كارگري اشاره به
احترام به رفقاي مبارزي دارد كه در برابر زورگوئي مديريت و بادمجان دور
قابچينهاي اتحاديه سر فرود نياوردهاند.
|